Dj Siren. Muziek is waar het hart klopt.

Nog maar twee jaar woont Fiona van Dijk in Zandvoort, maar de zangeres en Dj heeft in korte tijd een heel eigen plek veroverd. Mick Boskamp sprak met een vrouw die ontdekte dat de kracht van muziek soms in de stilte schuilt.

Op de dansvloer is het stil. Opvallend stil zelfs. Niet omdat er niets gebeurt, maar juist omdat er van alles gebeurt. Mobiele telefoons zijn nergens te bekennen. Niemand praat. Tientallen mensen bewegen op blote voeten door de ruimte. Sommigen dansen uitbundig, anderen lijken nauwelijks van hun plek te komen. Wie voor het eerst een Ecstatic Danceparty bezoekt, kijkt zijn ogen uit. Voor Fiona van Dijk is dit de normaalste zaak van de wereld. Sterker nog: hier voelt ze zich thuis.

“Music is where the heart beats,” staat als slogan op haar site. Zes woorden. Meer heeft ze eigenlijk niet nodig om uit te leggen waarom muziek inmiddels haar leven is geworden.

In de dancewereld begint haar naam steeds vaker rond te zingen, al kennen de meesten haar niet onder haar eigen naam, maar als ‘DJ Siren’. In de Griekse mythologie lokten sirenen zeelieden met hun betoverende gezang. Fiona voelde zich al van jongs af aan aangetrokken tot de zee. Toen ze een naam zocht die bij haar paste, vielen de puzzelstukjes bijna vanzelf op hun plaats.

Jarenlang stond ze als zangeres op het podium. Ze zong in poppunkbands, jazzformaties en funkbands. Eigenlijk luisterde ze naar alles. Muziek kende voor haar geen grenzen. Terwijl anderen zichzelf vastlegden op één stijl, vond Fiona het juist heerlijk om voortdurend nieuwe werelden te ontdekken.

Opvallend genoeg begon haar bestaan als dj pas ruim twee jaar geleden. Ze schreef zich in voor een opleiding tot facilitator van Ecstatic Dance. Waarom precies, kon ze toen zelf nauwelijks uitleggen. Sommige beslissingen neem je niet met je hoofd, maar met je gevoel. 

Tijdens die cursus mocht ze voor het eerst achter een eenvoudige Dj-set plaatsnemen. Geen ingewikkelde techniek. Gewoon muziek achter elkaar zetten en de sfeer begeleiden. Na afloop kwamen mensen spontaan naar haar toe. “Je stond helemaal te stralen.” Zelf omschrijft ze dat moment nog eenvoudiger: “Ik was op slag verliefd.”

Terwijl de meeste mensen allang sliepen, zat Fiona tot diep in de nacht overgangen te oefenen, nieuwe muziek te ontdekken en eindeloos te experimenteren. Niet omdat iemand dat van haar vroeg, maar omdat ze simpelweg niet meer kon stoppen. Regelmatig keek ze op de klok en schrok ze dat het alweer vier uur ‘s nachts was. Dat gevoel had ze nooit eerder meegemaakt. Voor het eerst in haar leven had ze het idee dat alles op zijn plaats viel.

Wie denkt dat Ecstatic Dance alleen maar een beetje vrij dansen is, heeft het mis. Fiona legt het met zichtbaar enthousiasme uit. Een Dj-set duurt gemiddeld twee uur en is zorgvuldig opgebouwd. De muziek begint rustig en bijna meditatief. Vervolgens ontstaat er steeds meer beweging. Het tempo loopt op, bereikt een paar krachtige piekmomenten en keert daarna langzaam terug naar stilte. Niet om mensen uit te putten, maar om ze mee te nemen op een innerlijke reis. Zonder alcohol. Zonder drugs. Zonder gesprekken.

Juist dát maakt het bijzonder. Mensen communiceren niet met woorden, maar met hun lichaam. Met dans, oogcontact en energie. Volgens Fiona ontstaat daardoor een vorm van verbinding die ze in het dagelijks leven zelden tegenkomt. “Ik krijg er nog steeds kippenvel van”, vertelt ze gepassioneerd.

Die fascinatie voor menselijke expressie loopt als een rode draad door haar leven. Naast haar werk als dj begeleidt ze mensen die moeite hebben zichzelf te laten zien. Niet alleen mensen die willen leren zingen of dansen, maar iedereen die vastloopt in zijn eigen expressie. Fiona noemt zichzelf liever geen expert. Ze spreekt liever over ervaring. Zelfexpressie is voor haar geen luxe of modewoord, maar iets wezenlijks.

Zelf spreekt Fiona opvallend weinig over haar eigen verleden. Natuurlijk, er zijn moeilijke periodes geweest. Ze vertelt dat haar leven niet altijd gemakkelijk is verlopen en dat ze jarenlang aan zichzelf heeft gewerkt. Maar Fiona laat liever zien waar ze vandaag staat dan waar ze vandaan komt. En dat is misschien wel veelzeggender.

Want achter de rustige vrouw die ontspannen over muziek praat, schuilt iemand die haar leven stap voor stap opnieuw heeft opgebouwd. Niet door het verleden te ontkennen, maar door haar energie te richten op wat haar gelukkig maakt. Muziek. Creativiteit. Mensen verbinden. Het zijn geen losse onderdelen van haar leven, maar stukjes van dezelfde puzzel.

Ze werkt inmiddels aan eigen producties waarop ze zelf weer zal zingen. De cirkel lijkt daarmee langzaam rond te worden. De zangeres die ooit op podia stond, vond via een onverwachte omweg de draaitafel, om uiteindelijk beide werelden weer samen te brengen.

“Dat gaat zeker gebeuren”, zegt ze met een overtuiging die geen ruimte laat voor twijfel. Die gedrevenheid wordt ook door anderen gezien. Mensen die haar hebben horen draaien, omschrijven haar sets niet alleen als muzikaal verrassend, maar vooral als verbindend. Op haar website www.djsiren.com vertellen bezoekers dat ze zich na afloop lichter, energieker en dichter bij zichzelf voelen. Dat past naadloos bij haar persoonlijke motto: Music is where the heart beats. Geen slimme reclametekst, maar een overtuiging die in alles terugkomt wat ze doet.

Na omzwervingen via Dordrecht, Amerongen, Haarlem, Hillegom en Noordwijk kwam Fiona uiteindelijk bijna twee jaar geleden in Zandvoort terecht. Ze was op zoek naar een woning, maar vond veel meer dan alleen een dak boven haar hoofd. Ze vond een omgeving waarin de zee nooit ver weg is en waar de natuur bijna vanzelf uitnodigt om even stil te staan.

“Hier groeten mensen elkaar nog”

Het klinkt als een klein detail, maar voor Fiona zegt het alles. Waar veel plaatsen steeds anoniemer lijken te worden, ervaart zij Zandvoort juist als een dorp waar mensen elkaar nog zien. Na een yogales in het centrum loopt ze regelmatig niet rechtstreeks naar huis. Dan maakt ze bewust een omweg over het strand, gewoon omdat de zee haar tot rust brengt. De wind, het zand en het ritme van de golven vormen voor haar bijna een verlengstuk van de muziek waar ze dagelijks mee bezig is.

Die liefde voor de zee verklaart meteen haar artiestennaam. DJ Siren is niet zomaar een goed klinkend pseudoniem. De sirenen uit de Griekse mythologie gebruikten hun zang om mensen mee te nemen naar een andere wereld. Fiona moet glimlachen als dat verband ter sprake komt. Natuurlijk is het een romantische vergelijking, maar ergens klopt hij ook. Alleen lokt zij niemand de zee in. Ze probeert mensen juist dichter bij zichzelf te brengen.

Toch kent ook haar verhaal een schaduwkant. De woning waarin ze zich eindelijk thuis begon te voelen, maakt onderdeel uit van de herontwikkelingsplannen voor de wijk. Opnieuw dreigt onzekerheid. Niet omdat ze bang is voor verandering, maar omdat een thuis voor haar meer is dan een adres. Het is de plek waar ze urenlang oefent, muziek ontdekt, produceert en zich voorbereidt op de volgende stap in haar ontwikkeling.

Opvallend is dat ze daar zonder verbittering over praat. Natuurlijk baalt ze ervan. Natuurlijk maakt ze zich zorgen. Maar haar aandacht gaat al snel weer naar de dingen waar ze wél invloed op heeft. Nieuwe muziek. Nieuwe optredens. Nieuwe producties. Alsof ze intuïtief weet dat vooruitkijken uiteindelijk meer oplevert dan blijven hangen in wat je dreigt kwijt te raken.

Aan het begin van dit verhaal was het stil op de dansvloer. Niet omdat er niets gebeurde. Maar omdat iedereen volledig opging in de muziek. Misschien is dat uiteindelijk precies wat Fiona van Dijk probeert te bereiken. Niet dat mensen haar onthouden als DJ Siren. Niet eens dat ze zich herinneren welke nummers ze draaide. Maar dat ze, al is het maar voor twee uur, even thuiskomen bij zichzelf.

Voor Fiona van Dijk is dat geen droom. Het is haar missie.