Christine Prudon: De vrouw die rust vindt in een hoed

Een hoedenmaakster. Dat klinkt misschien als een beroep uit een andere tijd. Tot je de prille Zandvoortse Christine Prudon ontmoet. Dan gaat het ineens over kunst, creativiteit, dance, Ibiza, ondernemerschap en een hoofd dat nooit stilstaat, zo vol ideeën zit het. Mick Boskamp sprak met een vrouw die van een hoed veel meer maakt dan een modeaccessoire.

Twee jaar woont ze pas in Zandvoort, maar Christine Prudon praat al over het dorp alsof ze er veel langer woont. Niet omdat ze hier geboren werd of omdat haar familie hier vandaan komt, maar omdat ze zich vrijwel direct thuis voelde tussen de hondenliefhebbers, kunstenaars, ondernemers, buitenbeentjes en eigenwijze dorpsbewoners die het kustdorp rijk is. “Over Zandvoort heeft iedereen een mening”, zegt ze lachend. “Mensen vragen soms: hoe kun je daar nou wonen? Of ze vinden het geweldig, of juist helemaal niks. Een middenweg lijkt er bijna niet te bestaan.”

Zelf begrijpt ze die vooroordelen niet zo goed. Samen met haar man Daan Prudon – in de dancewereld beter bekend als Dj Ambient Daan – verhuisde ze twee jaar geleden naar de Burgemeester Engelbertsstraat. Het strand speelde al veel langer een rol in hun leven. Vanuit hun vorige woonplaats stapten ze regelmatig met de hond in de trein om een dag aan zee door te brengen. Inmiddels wonen ze dichter bij het strand dan ooit. “Wij vinden de mensen hier juist ontzettend vriendelijk. Direct misschien, maar dat vinden wij prettig. Mensen maken een praatje op straat. Ze kennen je hond. Ze zijn betrokken.”

Wat haar vooral aanspreekt, is de mix van mensen die je in Zandvoort tegenkomt. “Je hebt hier villa’s en sociale woningbouw. Rijke mensen en arme mensen. Kunstenaars, ondernemers, pensionado’s, surfers, dagjesmensen en geboren Zandvoorters. Alles zit door elkaar. Omdat het allemaal zo dicht op elkaar zit, moet je het met elkaar doen.”

Het is een observatie die veel zegt over hoe Christine naar de wereld kijkt. Ze is nieuwsgierig naar mensen, houdt van verschillen en voelt zich aangetrokken tot plekken waar niet alles gladgestreken is. Misschien is dat ook wel de reden waarom zij en Daan zich hier zo snel thuis voelden. “Het is absoluut niet standaard hier. En dat vinden wij juist leuk.”

Er is voor iedereen een hoed

Die belangstelling voor mensen loopt als een rode draad door haar leven. Net als creativiteit. Al van jongs af aan maakte ze dingen met haar handen. Eerst kleding, later kostuums en uiteindelijk hoeden. Niet omdat ze ooit droomde van een carrière als hoedenmaakster. Sterker nog: jarenlang dacht ze dat hoeden haar helemaal niet stonden. “Ik hoorde bij de mensen die zeiden: ik heb geen hoedenhoofd.” Tot ze ontdekte dat zoiets eigenlijk niet bestaat. “Er is voor iedereen een hoed. Je hebt alleen nog niet de juiste gevonden.”

Die ontdekking bracht haar zo’n zeven jaar geleden bij de Amsterdamse hoedenmaakster Marga van der Bos. Een vakvrouw die tientallen jaren hoeden maakte voor onder meer opera en ballet en een van de grote namen binnen het Nederlandse hoedenvak. Nog steeds volgt Christine iedere week les bij haar. Niet omdat ze het vak nog niet beheerst, maar omdat er volgens haar altijd iets nieuws te leren valt. “Hoe meer ik leer, hoe meer mogelijkheden ik ontdek.” Inmiddels zit ze zelfs in het bestuur van de Nederlandse Hoedenvereniging, helpt ze mee aan het vakblad Hatlines en onderhoudt ze contacten met hoedenmakers uit de hele wereld. Barcelona, Amsterdam, Ibiza; overal ontmoet ze mensen die dezelfde fascinatie delen.

Draagbare kunst 

Toch omschrijft Christine zichzelf liever niet als traditionele hoedenmaakster. Haar werk noemt ze wearable art: draagbare kunst. Kleine kunstwerkjes die toevallig ook op een hoofd passen. Soms werkt ze met traditionele materialen, soms gebruikt ze gerecyclede koffiezakken of andere onverwachte grondstoffen. Ze experimenteert voortdurend. Niet omdat het moet, maar omdat ze niet anders kan. “Ik wil verrast blijven. Daarom werk ik liever vanuit een idee dan vanuit een opdracht.”

Daarmee raakt ze meteen de kern van haar verhaal. Want achter de kleurrijke hoeden schuilt een diepere reden waarom ze maakt wat ze maakt. Christine omschrijft zichzelf als iemand met een hoofd dat altijd aanstaat. Altijd ideeën. Altijd plannen. Altijd nieuwe projecten. “Ik heb mijn hele leven moeite gehad met stilzitten. Ik zei altijd: ik maak dingen omdat ik daar rustig van word.” Pas later begreep ze hoe belangrijk dat creatieve proces voor haar is.

Haar atelier in Ruigoord noemt ze haar happy place. Een plek waar gedachten zich ordenen en waar onrust verandert in concentratie. “Als ik lang niet in mijn atelier ben geweest, merk ik dat meteen. Dan mis ik iets.” Hoeden maken is voor haar veel meer dan werk. Het is een vorm van meditatie. Een manier om rust te vinden in een druk hoofd.

Misschien verklaart dat ook waarom ze zo enthousiast wordt van nieuwe projecten. Zoals Woven Voices, een internationaal initiatief waarbij mensen persoonlijke boodschappen op stroken stof schrijven, die vervolgens worden verwerkt in grote geweven kunstwerken. Woorden worden letterlijk onderdeel van een gezamenlijk verhaal.

Prinses Laurentien 

Tijdens een verblijf op Ibiza raakte Christine betrokken bij het project. Ze ontwierp een bijzondere hoed die aansloot bij dezelfde gedachte. Die hoed werd later aangeboden aan Prinses Laurentien tijdens een bijeenkomst rond haar zestigste verjaardag. Voor veel ontwerpers zou zo’n moment een hoogtepunt zijn. Christine vertelt er opvallend nuchter over. Veel liever praat ze over wat hoeden met mensen doen.

“Je ziet mensen echt veranderen als ze de juiste hoed opzetten”, zegt ze. “Alsof er iets wordt aangezet.” Dat is precies wat haar fascineert. Niet de hoed zelf, maar het effect ervan. Hoe iemand rechter gaat lopen. Hoe een gezicht oplicht. Hoe een outfit ineens compleet voelt. Een goede hoed is volgens haar geen verkleedpartij, maar een verlengstuk van iemands persoonlijkheid.

Die liefde voor het vak gaat hand in hand met een realistische blik. Nederland is volgens haar geen gemakkelijk land voor hoedenmakers. De markt is klein en veel mensen vinden een handgemaakte hoed duur. Toch ziet ze kansen. Misschien juist in Zandvoort. Ze droomt van een kleine showroom aan huis waar mensen vrijblijvend kunnen binnenlopen, passen en ontdekken. Zeker de vele Duitse bezoekers die jaarlijks het dorp aandoen, zouden volgens haar meer gevoel hebben voor ambachtelijk handwerk. “Duitsers begrijpen vaak direct hoeveel tijd en aandacht er in een handgemaakt product zit.”

Of die showroom er daadwerkelijk komt, weet ze nog niet. Wat wel vaststaat, is dat ze blijft maken. Hoeden, kostuums, kunstobjecten en nieuwe ideeën. Stilzitten zit simpelweg niet in haar systeem. En dat hoeft ook niet. Voor Christine Prudon is creativiteit geen hobby en zelfs geen beroep. Het is de manier waarop ze de wereld begrijpt. En soms krijgt die wereld dan de vorm van een hoed.

“Er is voor iedereen een passende hoed”