Lokgeur (deel 3)

Moet ik nog vertellen wat er in deel 1 en deel 2 stond? Ik dacht het niet. Misschien heb ik weer eens een acute aanval van hoogmoed, maar ik heb het vermoeden dat half Zandvoort deze twee columns heeft gelezen. Die gedachte wordt ook gevoed door het feit dat ik in het dorp nog nooit zo vaak ben aangesproken door mensen die vooral deze column-serie leuk vonden. Of, bedenk ik me nu, kwamen die mensen naar me toe en gaven ze me een compliment omdat ik niet alleen ten behoeve van de Grote Test dat feromonen-parfum had opgespoten?

Oh yes, ma’am! Vanaf de dag dat ik het pakketje binnen had gekregen besprenkelde ik me al met een klein weinigje uit de parfumfles made in China. Misschien wel in de hoop dat feromonen onder mijn huid gingen zitten om daar met de lichaamseigen feromonen een stevig pak-me-maar-pact te sluiten.

Anyways, laten we om geen tijd en vooral geen woorden te verliezen direct doorgaan naar deel 3, de slotaflevering. Waarin ik me besprenkel met feromonen om vervolgens naar de plek in Zandvoort te gaan waar de winkelende vrouw riant in de meerderheid is: de Albert Heijn.
Het is er niet bepaald druk op deze mooie, zonnige dag. Maar ik heb geleerd dat kwaliteit belangrijker is dan kwantiteit. Met andere woorden: liever 1 schoonheid bij de bananen (zie aflevering 2) dan twintig zielige oude vrouwtjes die iets zoeken, maar het niet kunnen vinden. Zielig omdat ze in de AH uit de voeten moeten kunnen met rollator plus winkelmandje. Probeer dat maar eens. Gaat niet lukken, wedden?

Alleen is die kwaliteit vandaag helaas ver te zoeken. Als ik om me heen kijk, zakt de moed me in de schoenen. Op persoonlijke basis valt er misschien weinig te halen hier, qua experiment is het misschien wel nog interessanter. Want als ik die oude vrouwtjes met rollator en boodschappenmand, die zich niet meer herinneren ooit de liefde te hebben bedreven, kan aantrekken, dan kun je het experiment volkomen geslaagd noemen.

Na een half uurtje door de verschillende gangpaden te hebben gewandeld, is de score op z’n zachtst gezegd nogal matig. Een oud vrouwtje begon tegen me te praten en ik dacht: ‘Daar gaan we!’. Maar ze vroeg aan me of ik alsjeblieft het pak Senseo Gold koffie van de bovenste plank wilde pakken voor haar. Even dacht ik: ‘Waarom?’ Want zowel haar benen als haar armen waren langer dan die van mij. En ja hoor, ik kon er niet bij. Dus ging ik maar op die ijzeren reling onderin het schap staan om hoger te komen met mijn armen. Het lukte me om de koffie te pakken, maar het kostte wel een stukje ijzeren reling, waar ik doorheen zakte. De oude dame sprak krakend: ‘Je hebt het kapot gemaakt!’ Toen moest ik wel naar buiten, want anders had ik mijn eerste moord gepleegd.

Lieve lezer, ik snap dat je je op dit moment voelt als Ronald Koeman zich voelt. Zwaar teleurgesteld. Al met al zou ik dat flesje Auralions Pheromones maar niet bestellen, als ik jou was.