Column Mick Boskamp: Koffie voor een euro

Afgelopen zondag deed ik bij Albert Heijn op het Raadhuisplein een ontdekking die mijn financiële toekomst ingrijpend zou kunnen veranderen: een koffiemachine. Die stond daar volgens mij nog niet eerder. Nieuwsgierig liep ik eropaf en zag iets wat ik niet voor mogelijk hield. Flat White. Met gewone melk óf havermelk. Prijs: één euro.

Voor één euro kun je tegenwoordig nauwelijks nog ergens vriendelijk worden aangekeken, dus deze moest getest worden.

De eerste poging mislukte jammerlijk. Ik betaalde, drukte op de juiste knoppen en keek tevreden toe hoe melk en koffie rechtstreeks het stortbakje in kletterden. Bekertje vergeten.

Achter mij stonden twee buitenlanders te wachten. Ik draaide me om en zei, zo overtuigend mogelijk: “Something is wrong with the machine. It just starts making coffee by itself. I wouldn’t risk it.”

Ze bedankten me hartelijk voor de waarschuwing en liepen door. Samen twee euro uitgespaard. Dat ik zelf de oorzaak van het probleem was, leek me op dat moment onnodige informatie.

Ik stopte nog een euro in de machine. Ditmaal mét beker. En verdomd: een grote, volle Flat White. Niet zo’n warme chocolademelk met toevallig wat cafeïne erin, maar sterk, romig en verrassend volwassen.

Natuurlijk haalt die het niet bij de Flat White van Noble Tree, Beach Barn, Le Bar of De Republiek. Daar krijg je koffie die met aandacht wordt gemaakt en persoonlijk wordt gebracht in een mooi kopje, met een ijzeren lepel en in mijn geval drie zoetjes. Bij De Republiek kost een Flat White met havermelk inmiddels 6,50 euro. Heerlijk, absoluut. Maar is-ie bijna zeven keer lekkerder?

Noble Tree is trouwens buitencategorie. Van hun Flat White word ik niet alleen wakker, maar bijna high. Op één bakkie kan ik een middag tikken.

Terwijl ik nog bij Albert Heijn stond, belde een teerbeminde. Enthousiast vertelde ik over mijn ontdekking. Het bleef even stil. “Dus jij gaat voortaan koffie drinken bij de Albert Heijn?”

Ai. Want daar zat het probleem. Je kunt zo’n euro-Flat White alleen meenemen. Dus zat ik even later op zo’n laag houten bankje voor het Kruidvat, zonder rugleuning, pal naast de rotonde. Ik voelde me ineens alsof ik tout Zandvoort wilde laten weten: kijk mij eens. Hier zit Mick Boskamp. Met koffie uit een automaat.

Naast mij voerde een man met wilde armgebaren een telefoongesprek, zijn oude mobiel stevig tegen zijn oor gedrukt. Auto’s draaiden voorbij. Privacy: nul. Zitcomfort: ergens tussen bushalte en strafbankje.

De koffie was prima. De omstandigheden verklaarden de prijs.