Column Mick Boskamp: Een 2025 vol liefde

Vorige week had ik het over hoe 2024 voor me geweest is. Nu is het tijd om vooruit te kijken. Wat voor jaar wordt 2025? Lastige vraag, die desondanks helder beantwoord wordt door leenhond Dibbes.

Het is maandag 30 december en ik loop met Dibbes in mijn gigantische tuin die de Kennemerduinen heet. Met een glimlach op mijn gezicht denk ik aan gisteren rond deze tijd. Toen zat ik met de zeer talentvolle jonge fotograaf Saar Beau koffie te drinken bij Noble Tree. Saar had me even daarvoor een foto gestuurd die ze van mij gemaakt had op een danceparty van een paar weken geleden (zie begeleidende foto). Als Saar op festivals en in clubs fotografeert, veranderen de nachtdieren op de dansvloer in fotomodellen. “Die foto van jou is zo typerend voor wat je uitstraalt”, vertelde ze onder het genot van een flat white (cappuccino met extra espresso en minder melk). “En wat je uitstraalt”, vervolgde ze, “is dat je happy bent. Volgens mij was 2024 geen slecht jaar voor je.”

Saar sloeg de spijker op z’n kop. Het jaar 2024 had natuurlijk wel ups and downs en dat is maar goed ook. Want je kunt de gelukkige momenten niet beleven als je geen minder gelukkige of ongelukkige momenten kent. Dat is het leven.

In de verte komt een vrouw met twee kleinere honden onze kant op. Als ze dichterbij is, herken ik haar. Het is Sandra Lissenberg, die o.a. een boeiende podcast maakt over de Zandvoortse horeca-geschiedenis. Binnenkort ben ik haar gast als we het over de Chin-Chin gaan hebben, waarvan mijn moeder en cadeauvader de eerste eigenaren waren. We groeten elkaar, waarna ik vraag hoe haar Kerstdagen zijn geweest. “Zoals altijd”, antwoordt ze. “Hectisch om niks.”

Op dat moment zie ik vanuit mijn ooghoeken dat Dibbes iets doet wat ik hem in al die jaren dat ik op het heerlijke dier pas nog nooit heb zien doen. Hij is op een kleinere hond aan het rijden, op z’n hondjes zeg maar, waarbij ik ook voor het eerst een rode lippenstift tussen zijn benen zie. “Dat doet Dibbes nooit!”, stamel ik. Waarop Sandra zegt: “En het wordt nog gekker, want de hond waar Dibbes het mee doet, heet Cooper en is een mannetje.”

Enigszins beschaamd wens ik Sandra een heel gelukkig en gezond 2025. “Misschien was dit een teken dat het voor jou en voor mij een vruchtbaar jaar wordt”, roept ze me nog na.

Als Dibbes en ik even later de terugweg aanvaarden, moet ik aan het vruchtbare jaar van Sandra denken. Als Dibbes het met Cooper doet, kan dat nooit vruchtbaar zijn. Nee, veel beter en toepasselijker: het wordt een jaar vol liefde. Wedden?

Mick Boskamp