Hans Senft leeft tussen twee liefdes

Bijna heel Zandvoort kent Hans Senft van de dierenwinkel. Maar achter die vertrouwde verschijning blijkt een levensverhaal schuil te gaan vol liefde, verlies, toeval en een tweede thuis aan de andere kant van de zee. Journalist en rasverteller Mick Boskamp ging met hem zitten en ontdekte een man die minstens zo meeslepend vertelt als hij zelf. Het resultaat: het bijzondere verhaal van Hans en zijn twee grote liefdes, Zandvoort en Ierland.

Toen Hans voor het eerst als inwoner door Zandvoort liep, wist hij niet wat hem overkwam. Hij was Amsterdammer, gewend aan een stad waar mensen elkaar voorbijlopen. En ineens: “Goedemorgen.” Even verderop: “Hoi!”

“Ik dacht serieus dat ik in The Truman Show was beland. Iedereen groette elkaar.” Hij was rond de eeuwwisseling spontaan in Zandvoort terechtgekomen. Zijn huwelijk was voorbij en zijn nieuwe liefde had hij op een voor die tijd bijzondere manier leren kennen: via internet. Op een internationale backgammonsite speelde hij onder de nickname Erin Go Bragh, Keltisch voor Ireland Forever. Een van zijn tegenstanders noemde zichzelf Darling Nikki, naar het nummer van Prince. Een jaar lang praatten ze Engels met elkaar, tot Hans vroeg waar ze eigenlijk vandaan kwam. Nederland. “Ik ook.”

Ze bleek in Zandvoort te wonen. Ze spraken af in Haarlem en Hans was op slag verliefd. Niet veel later pakte hij een koffer, reed naar Zandvoort, belde bij haar aan en vroeg: “Mag ik bij jou komen wonen?” Het antwoord was ja. Hij bleef twintig jaar.

Tussen de vakanties door

Hans zou zeventien jaar lang een dierenwinkel in Zandvoort hebben. Hoewel hij soms zeven dagen per week werkte, voelde dat nooit zo. “Ik had altijd het idee dat ik tussen mijn vakanties door aan het werk was.” Dat ene zinnetje zegt alles over zijn liefde voor Zandvoort. De zee was dichtbij, het strand ook en doordat half Zandvoort in zijn winkel kwam, raakte hij steeds verder vergroeid met het dorp en zijn bewoners.

Zijn ondernemersleven was al eerder begonnen. In 1987 kocht hij een sigarenwinkel in Amsterdam en later belandde hij in de dierenbranche. Hij vertelt over die jaren alsof het gisteren gebeurde. Zoals over de eigenaar van een dierenzaak op de Overtoom die ooit zei dat “de eerste de beste lul die hem 50.000 gulden gaf, de winkel mocht hebben.” Hans stak zijn hand uit. “Dan ben ik die lul.” Een paar dagen later kreeg hij de sleutels. De eigenaar vertrok. Hans zag hem nooit meer terug. Zo vertelt Hans. Beeldend, vol zijwegen en personages die zomaar zijn verhaal binnenwandelen.

Ierland zat er al in

Naast Zandvoort was er altijd nog een andere grote liefde: Ierland. Hans kwam er voor het eerst toen hij negen was. Zijn vader hield van het land, ging er vissen en nam zijn kinderen mee. Ook de Ierse muziek kreeg Hans van huis uit mee. Zijn vader speelde gitaar en leerde hem: als je in Ierland contact wilt maken met mensen, pak een gitaar en speel een Iers liedje. Hans ging zelf gitaar spelen. In een tijd zonder internet zocht hij met cassettebandjes naar Ierse nummers en schreef de teksten woord voor woord mee. Nog altijd speelt en zingt hij graag.

Met Saskia, de vrouw voor wie hij naar Zandvoort kwam, herontdekte hij Ierland. Ook zij verloor er haar hart. Samen trokken ze door het land, huurden huizen en namen vrienden mee. Hans werd een wandelende reisgids. In de loop der jaren zou hij tientallen keren naar zijn geliefde Ierland reizen.

Maar zijn liefde voor Ierland gaat vooral over de mensen. “Ieren zijn intens. Emotioneel. Daar hou ik van, want zo ben ik zelf ook.” Volgens Hans is Ierland het enige land waar je een verkeerd nummer kunt bellen en vervolgens een uur met die persoon aan de telefoon blijft. Waarschijnlijk overdrijft hij niet eens.

‘Nou was ik eerst’

In september 2022 veranderde alles. Saskia kreeg een hardnekkige hoest. Onderzoek wees uit dat ze een tumor van negen centimeter had. Aanvankelijk leek behandeling mogelijk, maar tijdens de bestralingen kreeg ze pijn in haar been. Haar bekken bleek al aangetast. In september 2023 verslechterde haar toestand sterk. Vanaf dat moment hobbelden ze, zoals Hans het noemt, “van het een in het ander”. Uiteindelijk kwam Saskia in een hospice terecht. Toen ze tijdelijk opknapte, haalde Hans haar samen met zijn beste vriend weer naar huis. “We hebben haar teruggestolen.”

Ze brachten nog twee maanden samen thuis door. Op 21 januari 2024 kreeg Saskia plotseling geen lucht meer. Toen de ambulance kwam, wilde ze eerst andere kleren aan. “Want ik ga zo meteen dood,” zei ze. In het ziekenhuis zat Hans naast haar bed. Ze hadden jarenlang een vast grapje. Hans tikte haar thuis soms aan en riep: “Hou van je!” “Ja, ik hou ook van jou.” Waarop Hans zei: “Ja, maar ik zei het eerst.” Die ochtend lag Saskia onder een zuurstofkap. Hans zat naast haar toen hij haar stem hoorde. “Hou van je.” “Ja, ik ook van jou, schat.” En toen: “Nou was ik eerst.” Saskia legde haar hoofd neer en stierf in zijn armen. Als Hans het vertelt, laat hij zijn tranen de vrije loop. “Mooier kun je het niet hebben, toch?”

Een goede dash

Op 28 januari 2024 werd Saskia begraven. Enkele maanden later ging Hans opnieuw naar Ierland. Het was bepaald niet zijn eerste bezoek: tijdens een latere reis vertelde hij een Ierse vrouw dat hij er op dat moment voor de 67ste keer was. Ditmaal had hij een bijzondere missie. Hij zocht inspiratie voor het graf van Saskia.

In een bed & breakfast vertelde hij een oudere Ierse vrouw dat hij een hekel had aan grafstenen met alleen een geboorte- en sterfdatum. Twee getallen. Alsof daartussen niets gebeurd is. De vrouw vertelde hem over the dash: het streepje tussen die twee jaartallen. Dat kleine streepje staat voor alles wat een mens tussen geboorte en dood heeft meegemaakt. “Your wife had a good dash”, zei ze. Dat kwam binnen. Op Saskia’s graf kwamen geen geboorte- en sterfdatum. Wel haar naam, een foto en een grote marmeren shamrock. Ierland had Hans opnieuw iets gegeven toen hij het nodig had. En het land was nog niet klaar met hem.

Een vrouw aan de bar

In november 2024 was Hans opnieuw in Ierland, ditmaal met zijn broer, zus en beste vriend. In een hotel zag hij een vrouw met haar moeder aan de bar zitten. Hij keek. En bleef kijken. Terug in Nederland dacht hij: wat gebeurde daar? Er was één probleem: hij wist haar naam niet. Hans zou Hans niet zijn als dat hem tegenhield.

Met de paar aanwijzingen die hij had, begon hij op Facebook te zoeken. Uren later vond hij haar. Ze heette Aideen Radley. Er volgden een vriendschapsverzoek en gesprekken. En enkele dagen later kocht Hans impulsief een vliegticket naar Ierland. De vrouw aan de bar werd zijn nieuwe liefde. Een Ierse. Alsof iemand het scenario nét iets te dik had aangezet.

Twee keer thuis

Uiteindelijk besloot Hans ook zijn dierenwinkel te verkopen. Op 1 oktober droeg hij de zaak over en drie dagen later, op 4 oktober – Werelddierendag nota bene – vertrok hij naar Ierland. Het plan was om na een week of zes weer een tijdje naar Zandvoort terug te keren. Het werd april. Hij was in Ierland simpelweg de tijd vergeten.

Tegenwoordig pendelen Hans en zijn Ierse liefde samen heen en weer. Dan wonen ze in Cork, waar Hans kookt, de tuin doet en voor de hond zorgt. Hij kocht er een bankje en zette dat vóór het huis. Waarom daar? “Dan kan ik met de buurt praten.” Natuurlijk.

En dan zijn ze weer in Zandvoort. Ook zijn Ierse liefde voelt zich er thuis. Het dorp doet haar denken aan West Cork: mensen groeten elkaar, maken een praatje en de zee is altijd dichtbij. Als ze hier is, wil ze naar het strand. Zelfs in de winter. Schoenen uit, richting water.

Na de dood van Saskia besefte Hans scherper dan ooit dat het leven eindig is en zich weinig aantrekt van plannen. Waarom wachten? Nu heeft hij iets bijzonders. Twee plekken waar hij thuiskomt. Ierland, het land dat sinds zijn negende als een rode draad door zijn leven loopt, het land ook dat hij in zijn leven inmiddels 80 (!) keer heeft bezocht. En Zandvoort, het dorp waar hij ooit met één koffer voor een deur stond en zeventien jaar fluitend naar zijn werk ging.

Twee kusten. Twee landen. Twee liefdes. Want veel mensen hebben één thuis. Hans heeft het geluk dat hij er twee heeft.