Column Mick Boskamp: Feestelijk opgeborgen

Er is in Zandvoort een jongerenontmoetingsplek feestelijk geopend. Dat feestelijk vind ik een belangrijke toevoeging, want toen ik er gisteren een foto van liet maken, had ik zonder die informatie gedacht dat hier een bushalte stond voor een lijn die wegens gebrek aan beschaving was opgeheven.

Een blauw bouwsel, wat zitgelegenheid, zand, struiken en het spoor. Een plek waar je als puber heerlijk kunt ontdekken wie je bent, mits iemand je later nog weet te vinden. Het geheel heeft de warme uitstraling van een rookruimte waar zelfs de sigaretten weigeren om gerookt te worden.

Nu gun ik jongeren hun eigen plek. Graag zelfs. Maar een dorp waarin je wel jong mag zijn, maar niemand daar iets van mag merken, heeft vooral een probleem met zichzelf. Alleen: tussen jongeren ruimte geven en jongeren opbergen zit een verschil. Hier heeft dat verschil een dak gekregen.

In het artikel over de opening wordt de behoorlijke afstand tot woningen als voordeel genoemd, vanwege mogelijke geluidsoverlast. Daar zit voor mij de hele feestvreugde samengebald. Wat heerlijk dat onze jeugd ergens terecht kan waar wij haar niet hoeven te horen. Nog iets verder en we hadden een uitwisselingsprogramma met IJmuiden kunnen beginnen.

Jongeren hebben meegedacht over het ontwerp. Dat plezier gun ik ze van harte. Maar inspraak ontslaat volwassenen niet van denken. Als een vijftienjarige een frituurpan naast zijn bed wil, zeggen we ook niet dat zijn eigenaarschap zo prachtig tot ontwikkeling komt.

Over vijftienjarigen gesproken; zou u uw dochter hier op een winteravond met een gerust hart naartoe laten gaan? Niet omdat jongens per definitie gevaarlijk zijn, maar omdat een afgelegen plek ook bereikt en weer verlaten moet worden. Veiligheid is meer dan een dak dat niet instort. Het is ook je prettig voelen onderweg, mensen in de buurt, ergens kunnen aankloppen. Een lantaarnpaal is nuttig, maar loopt niet even met je mee.

De wethouder had alvast een geruststellende boodschap: als het misgaat, weet men dankzij de samenwerking welke jongeren men moet aanspreken. Kijk, dát is vooruitdenken. De verantwoordelijkheid heeft al een adres, nu de gezelligheid nog.

Misschien moeten we de volgende gemeentelijke borrel hier houden. In november, na zonsondergang, onder dit afdak. Geen zaaltje achter de hand, gewoon lekker verbinden met de wind door je beleidsvoornemens. Dan mogen de bestuurders na afloop vertellen hoe uitnodigend ze hun eigen voorziening vonden. Uiteraard komen ze op de fiets; zelfstandigheid willen we tenslotte stimuleren.

Mocht er bezwaar komen omdat het koud, ongezellig of wel erg afgelegen is, dan hebben we meteen een waardevolle evaluatie. Blijkbaar begint volwassen worden op het moment dat je zo’n plek voor jezelf niet meer accepteert, maar voor jongeren feestelijk opent.