Column Mick Boskamp: Waanzin

Het is inmiddels zes dagen herfst, maar de zomer heeft geen boodschap aan protocollen en dendert deze zonnige dinsdag lekker door. Daar houd ik van, van types die niet weten wanneer ze moeten ophouden. Zelf ben ik er ook eentje. Toch hing afgelopen zaterdag het afscheid van de zomer ineens wel erg nadrukkelijk in de lucht.

Lang heb ik geaarzeld of ik dit moest schrijven, want zelf wil ik geen slecht woord horen over Paal69. Zelfs toen ik schuin boven de RoXY woonde, schreef ik minder over mijn Amsterdamse onderburen dan dit seizoen over deze Zandvoortse beachclub. Als ik per vermelding betaald kreeg, kon ik inmiddels een eigen strandtent beginnen. Mijn liefde heeft een eenvoudige verklaring: ik heb het er altijd naar mijn zin.

Zo ook afgelopen zaterdag, tijdens het bomvolle slotfeest. Ik was er om drie uur al, met een bevriende fotograaf die niet alleen mooie beelden maakt, maar ook energie meebrengt. Zo iemand bij wie je na een gesprek geen vakantie meer nodig hebt. Op het zonnige terras bedacht ik dat ook de zomer van 2026 weer een achtbaan was geweest, maar dat ik ditmaal met een grote glimlach uit het karretje was gestapt.

Niets krijgt mij momenteel van mijn vertrouwen in de toekomst af. Dat betekent niet dat ik alles soepel van me af laat glijden. Ik word bijna zeventig, geen teflonpan. Toen mijn gezelschap om half zeven arriveerde en rechtstreeks in een kolkende, dansende massa belandde, besloten we bij de buren van Manii Beach koffie te drinken. Even acclimatiseren, waarna we weer verder konden feesten.

De twee beveiligers bij de uitgang bleken daar anders over te denken. We mochten best weg, maar dan kwamen we er niet meer in. Kennelijk was een kop koffie een afscheid voor het leven. “Wacht even”, zei ik. “Ik ben hier vanaf drie uur, ik werk ook nog eens, want ik schrijf erover. Maar als ik even dit terras verlaat, mag ik niet terug? Wat is dat voor waanzin?” Achteraf weet ik niet waarom ik mijn journalistieke werkzaamheden erbij haalde. Alsof je met een perskaart recht hebt op grensoverschrijdend koffiegebruik.

Mijn gezelschap beschikt over een glimlach waarmee je dingen kunt zeggen waarvoor ik vermoedelijk meteen zou worden afgevoerd. “Waar zijn jullie bang voor als we het strand op gaan? Dat we worden aangereden? Dit is toch geen kinderdagverblijf?”
De mannen bleven onvermurwbaar. Eentje werd zelfs agressief, waarop mijn gezelschap zei: “Jullie belangrijkste taak is om te de-escaleren. En wat doen jullie? Jullie escaleren!”

Daar stonden we dan, op een plek waar ik me altijd zo vrij voel, te onderhandelen over een kop koffie buiten het hek. Ik houd nog steeds van Paal69, maar volgend seizoen hoop ik er zonder gedoe even uit en weer in te mogen. Desnoods met een briefje van mijn moeder.