Column Mick Boskamp: Handig

Van de week werd er op mijn voordeur geklopt. De buurman. Het was niet zijn geluksdag. Want hij vroeg aan me: “Ben je handig?”

“Of ik handig ben?”, was mijn verbaasde reactie. “Nee, buur, ik ben niet handig. Sterker nog: mijn systeem lijkt niet te willen weten wat dat woord betekent.” Hier overdreef ik natuurlijk. Maar echt. Een muurtje kan ik niet schilderen, laat staan laminaat leggen. Behangen? Eén keer gedaan. Het was er niet meer vanaf te krijgen. Van het plafond. Als ik iets bij Karwei koop dat met behulp van een handleiding in elkaar moet worden gezet, dan houd ik altijd meer schroeven over dan het aantal dat ik in de onderdelen van het pakket heb geschroefd.

Maar ik leer wel van mijn fouten. Zo vind ik tegenwoordig steeds vaker een slachtoffer aan wie ik dezelfde vraag stel als buurman aan mij stelde: “Ben je handig?”

Schilderen, schaatsen, behangen, skiën, paardrijden, stukadoren, surfen, pianospelen, dat alles heb ik nog nooit gedaan en in het betrekkelijk korte leven dat ik nog voor me heb, gaat dat niet meer gebeuren. Dat ik serieus kan laten zien dat ik een man ben.

Dus had ik er vrede mee als buurman een deur verder zou gaan. Maar in plaats daarvan begon hij een praatje met me te maken. Hij was slim, want hij bracht het gesprek bijna onmerkbaar terug naar de beginvraag. En voordat ik er erg in had, liet ik me om lullen.

Een minuut later stond ik in zijn woonkamer, van een veilig afstandje te kijken naar wat er gedaan moest worden. Er diende een aantal stoelpoten met schroeven te worden bevestigd aan het zitgedeelte van twee stoelen. En het eerste dat ik dacht, was: dat kan ik niet.

Weet je hoe het heet als je denkt dat je het niet kan, waardoor het dientengevolge ook niet lukt? Dat heet een selffulfilling prophecy oftewel een zelf-vervullende voorspelling.

En ik weet niet waarom, maar op dat historische moment ging er een vreemde gedachte door mijn hoofd. Ik dacht: ik ga dat fixen voor buurman.

Na afloop, toen de poten strak onder het zitgedeelte zaten omdat alle schroeven waren gebruikt, zei ik als professional tegen de buurman: “En goed die inbussleutels bewaren, want eens in de zoveel tijd moet je die schroeven weer even goed vast draaien.”

Die middag had ik een lieve vriendin aan de lijn, die - ondanks mijn afwijkende psyche - ooit de moeite had genomen om me te doorgronden. En die ik daarom beloonde met primeurs van mijn onhandige ADHD-acties. Als reactie op de verrassende uitkomst van deze ochtend zei ze: “Ik ben zo trots op je. Je bent de man die alles kan!”

Zo goed voelde ik me dat de ironie even aan me voorbij ging.