Column Mick Boskamp: Grijs

Geloof je me als ik schrijf dat de maffe situaties waarin ik me doorlopend manoeuvreer niet bewust worden gecreëerd? Om er een slaatje uit te slaan? Een slaatje dat in dit geval staat voor een onderhoudend verhaal? En als je me niet gelooft, moet onderstaande column voldoende zijn om te accepteren dat ik niet uit mijn nek ouwehoer. 

Een aantal weken geleden kreeg ik een bevriende fotograaf aan de lijn, die ik even anoniem laat, want het gaat niet over hem. Het gaat om mij. En om duidelijk te maken dat eerst doen en dan denken ipv eerst denken en dan doen ongelukken veroorzaakt. Die vriend en fotograaf zei tegen me dat hij was benaderd door een Nederlands bedrijf dat met een verzorgende gezichtscrème voor mannen komt, die alle rimpels voorgoed glad strijkt. Yeah, right.

Daarom belde de fotograaf mij. Of ik er wat voor voelde om als model te fungeren in die campagne. Ze zochten een zelfverzekerde man van 65 en ik word in november een onzekere 70er. Kansloos dus. Maar de vriend, die by the way als fotograaf een volstrekt eigen, krachtige stijl heeft, had nog wat foto’s van me liggen die hij hij naar de opdrachtgever zou sturen. 

Drie dagen later kwam een afwijzing. Maar niet omdat ik te oud, maar te jong was. Te jong dus om door te gaan voor een 65-jarige. De vriend gaf zich echter niet gewonnen.’Weet je wat we doen?’ zei hij. ‘Je komt volgende week naar me toe en dan ga ik foto’s van je maken waarop je een 65-jarige man bent.’

‘Zal ik dan vanaf een week voor onze afspraak niet meer slapen?’ opperde ik voor de grap. Maar de vriend was bloedserieus. Zijn lijfspreuk was niet voor niets ‘Niet geschoten, is altijd klote’. Dan weet je dat dit een ander type is dan ik, zeg maar het type dat weifelend en heel voorzichtig door het leven stapt. Zo gezegd, zo te doen. Volgende week dus. En toen kwam het moment dat onafwendbaar was in mijn geval. Het moment dat ik eerst deed en toen pas dacht. 

Bij het Kruidvat schafte ik een verpakking grijze haarverf aan. Want als mijn haar grijs zou zijn, dan leek ik zeker op een man van 65. Waar ik als leek geen rekening mee hield, was dat grijze verf alleen op hoogblond haar pakt. Ik ben donkerblond, zeg maar peper en zout. Met als gevolg dat ik na het verven als supporter direct door kon naar het WK voetbal. Want mijn haar was niet grijs geworden, maar oranje. 

Het heeft de fijne kappers van Headsigns bloed zweet en tranen gekost om nog iets van mijn hoofd te maken. Met als resultaat een blonde look, die me nog jonger maakt. Ja, het is echt niet gemakkelijk om mij te zijn.