Column Mick Boskamp: Ik niet begrijpen (deel 1)

Eén ding had ik mee, namelijk dat alles tegen zat. Het eenzame gevoel dat voor mij deze wereld - ondanks al die hipheid waar ondergetekende zich graag aan laaft - niet meer te volgen was, maakte mijn stemming er bepaald niet beter op.

Afgelopen weekend had ik op een donkere parkeerplek bij uitgaanslocatie Thuishaven in Amsterdam-West de auto neergezet, toen ik bij terugkomst merkte dat uit de kofferbak mijn schoudertas van Zara was gestolen. Daarin zaten o.a. een powerbank en audio oortjes. Het was misschien geen grote buit, maar dat maakte voor mijn gevoel geen verschil. Wat me verdrietig maakte, was het feit dat iemand met zijn gore stinkpoten aan mijn spullen had gezeten.

Zelf had ik natuurlijk ook een substantieel aandeel hierin. Ik had mijn schoudertas achterin gelegd en de klep van de kofferbak te zacht dicht gedaan, waardoor die op een kier stond. Maar dat was voor een voorbijganger niet zichtbaar. Zou de dader of zouden de daders me in de gaten hebben gehouden nadat ik de auto had geparkeerd???

Maandag zag ik op mijn bankapp dat er op zondag tien euro was betaald bij een winkel in de A’damse Kinkerstraat in Amsterdam. Huh? Ik was op zondag helemaal niet in Amsterdam geweest, laat staan in de Kinkerstraat! En toen drong het tot me door dat ik mijn pasje ook in de schoudertas had gedaan.

Ik raak nogal snel in paniek, zo ook nu. Een ADHD-dingetje. Met kloppend hart belde ik met de ABN Amro, met de afdeling gestolen pasjes. Binnen een minuut kreeg ik iemand aan de lijn. Dat was super. Super zeldzaam ook. Minder leuk was het Nederlands van de ABN Amro-medewerker. Hij stelde zich niet voor en stak meteen van wal met een zin die er volgens mij op neerkwam of hij me kon helpen. “Mag ik even een hele korte time out?” vroeg ik. “Hoe kan ik zeker weten dat ik iemand van de ABN Amro aan de telefoon heb en niet een of andere Phishing-crimineel die vanuit Luxemburg belt?”

Het duurde lang, heel erg lang om uit te leggen wat er was gebeurd. Uiteindelijk begreep hij het, vertelde hij in vloeiend koeterwaals. Om meteen daarop te vragen of ik mijn bankpas erbij kon pakken. In ieder geval blokkeerde hij de pas (hoop ik) en verbond me door naar de afdeling fraude. Na 48 minuten in de wacht te zijn gezet, gooide ik de handdoek in de ring. De pas was geblokkeerd. Dat was het belangrijkste.

Maar de toon voor de rest van de dag bleek wel te zijn gezet… (volgende week het slot).