Column Mick Boskamp: Straks wordt het stil

Aanstaand weekend gebeurt er iets merkwaardigs. Voor de laatste keer verandert Zandvoort in een krankzinnig klein Monaco aan de Noordzee. Daarna is het Schluss met de Formule 1 in ons dorp. En ik ga het missen.

Dat had ik zes jaar geleden niet gedacht. Ik woon in Noord en kijk vanuit mijn keuken zo ongeveer tegen de hoofdtribune aan. Toch heb ik in al die jaren geen enkele Grand Prix live op het circuit gezien. Waarom zou ik? Ik had de beste plek van allemaal: thuis.

Ramen en balkondeuren open, televisie aan en vervolgens zelf mijn surround-systeem samenstellen. Het geluid uit de tv vermengde zich met laag overvliegende straaljagers en het echte gebrul vanaf het circuit. Toegegeven, die huidige Formule 1-motoren klinken niet als de krankzinnige V10’s van vroeger, maar er kwamen voldoende decibellen mijn woonkamer binnen om te weten: ze zijn weer begonnen.

Ook mijn wandelingen door het dorp tijdens het raceweekend ga ik missen. Zandvoort, waar je normaal met een vergrootglas naar reclameborden moet zoeken, veranderde drie dagen lang in een soort mini-Las Vegas. Overal mensen, muziek, kleur, fietsen en oranje.

Na de eerste Grand Prix in 2021 interviewde ik burgemeester David Moolenburgh. We hadden het vooral over iets wat ik totaal niet had zien aankomen: de stilte erna. Ik vertelde hem dat ik maandag ineens de gezelligheid en energie miste. Hij had precies hetzelfde. Een dag eerder tienduizenden mensen; de volgende ochtend een brandschoon, bijna uitgestorven dorp. 

Nu komt die stilte voor het laatst.

Ook Race Café hoort bij mijn Grand Prix-herinneringen. In 2023 en 2024 zat ik er als gast. De laatste keer wilde ik een interessante theorie ontvouwen over het ritme van muziek en het ritme van een autocoureur, mij ingefluisterd door vriend Ronald Molendijk. De presentator besloot echter dat verslaving een veel geschikter onderwerp was.

Met een herstellend verslaafde. In Race Café. Olav Mol moet gedacht hebben: waar gáát dit over? Dit jaar ben ik wonderlijk genoeg niet uitgenodigd. Ik ga toch even kijken. Al was het maar om producer Mario van Zijl een afscheidsknuffel te geven. Want ondanks dat ik nooit één race vanaf de tribune heb gezien, is de Grand Prix ongemerkt onderdeel geworden van mijn Zandvoort.

Zondag nog één keer de deuren open. Televisie hard. Straaljagers boven mijn dak. Motoren in mijn woonkamer. 

En daarna? Daarna wordt het stil. En gek genoeg vind ik dát misschien wel het hardste geluid van allemaal.

Bekijk, als je het leuk vindt, hier het interview terug van Mick met de burgemeester, vlak na de race in 2021: