Column Mick Boskamp: Spanning

Beste B&W van Zandvoort,

Wat er het afgelopen weekend heeft plaatsgevonden aan ons strand, was geen verrassing. Van alle voorgaande keren dat onze gemeenschap en onze gasten werden geterroriseerd en onze hardwerkende mensen aan het strand werden gemolesteerd, zou je toch wat meer energie mogen verwachten om het tij te keren. Dit is het verhaal van stoelenman Bram, voor wie ik graag wat ruimte maak op deze plek. 

“De zon klimt langzaam boven de duinen uit. Het strand is nog stil. Ik zet de eerste bedden recht, klop het zand uit de kussens en kijk hoe de lucht van grijs naar goud kleurt. Dat zijn de momenten waarvoor je dit werk doet. Blote voeten in koel zand, zilte lucht, een wereld die even simpel lijkt.

Maar op warme dagen weet je: straks verandert alles. Tegen elven stroomt het strand vol. Families met koelboxen, kinderen richting zee, moeders met zonnebrand op rode schouders. Oudere stellen zoeken hun vaste plek uit de wind. Het strand hoort van iedereen te zijn. Een plek om te ontspannen. Om adem te halen.

Toch hangt er tegenwoordig iets anders in de lucht. Onrust. Alsof iedereen voortdurend om zich heen kijkt. Je ziet groepjes jongeren arriveren die niet komen voor zon of zee, maar om te domineren. Hard schreeuwen, intimiderend gedrag, opmerkingen naar meisjes en vrouwen, die gewoon een dagje strand willen en niets anders. Ouderen kijken weg. Vaders twijfelen of ze iets moeten zeggen. Want één verkeerde opmerking kan genoeg zijn om de sfeer te laten omslaan.

En als het misgaat, krijgt de stoelenman het voor zijn kiezen. “Kun jij daar niet iets van zeggen?” “Waar is de beveiliging?” Alsof hij meer is dan iemand die strandbedden verhuurt.

Laatst zag ik een oudere vrouw huilend haar spullen pakken nadat ze was uitgescholden omdat ze vroeg of de muziek zachter kon. Ik zag een meisje van zestien dat de hele middag werd nagefloten terwijl haar moeder machteloos toekeek. Families die eerder vertrekken omdat ontspanning plaatsmaakt voor ongemak.

Misschien is het ergste nog niet eens het gedrag zelf, maar het verdwijnen van sociale controle. Mensen kijken weg. Bang om zelf doelwit te worden. De omgekeerde wereld: degene die normaal doet voelt zich ongemakkelijk, degene die overlast veroorzaakt bepaalt de sfeer. Een sfeer die van het ene in het andere moment uit de hand kan lopen en er vervolgens kaarsjes, bloemen en knuffels worden neergelegd op de boulevard.

En toch gebeurt er iedere avond iets bijzonders. Dan zakt de zon langzaam in zee. Het strand loopt leeg. De wind draait. Ik ruim de laatste bedden op terwijl de rust terugkeert, alsof het strand zelf opgelucht ademhaalt. Dan denk ik altijd hetzelfde: een stranddag hoort te eindigen met zand tussen je tenen en zout op je huid. Niet met spanning in je buik.”