Column Mick Boskamp: Woodstock ’96*

Toen ik afgelopen vrijdagavond thuis kwam van een super leuke vroege avond bij onze buren van Woodstock zocht ik de aan het strand gemaakte foto’s van 30 jaar geleden, gemaakt door superfotograaf Frans Jansen.

Sommige strandtenten zijn strandtenten. En sommige strandtenten worden een levensfase. Woodstock ’69 valt zonder enige twijfel in die laatste categorie. Wat begon als een vrij eenvoudige strandtent - je weet wel, hout, wind, bier en zand tussen je tenen - groeide langzaam uit tot iets dat je niet meer in een hokje krijgt. Een plek waar de hippiedroom nooit helemaal is verdwenen, maar zich wel heeft aangepast aan de tijd.

De naam zegt het al: een knipoog naar het legendarische Woodstock Festival. Vrijheid, muziek, een tikje anarchie en vooral: doen waar je zin in hebt. Dat DNA zit er nog steeds in. Alleen is het tegenwoordig iets comfortabeler. Minder modder, betere toiletten, betere catering, maar de vibe? Die is gebleven.

In de jaren tachtig en negentig, toen Bloemendaal langzaam uitgroeide tot het Ibiza van Noord-Holland, werd Woodstock een vaste waarde voor iedereen die net even anders wilde dansen dan de massa. Geen strak georchestreerde VIP-ellende, maar barefoot op het zand, met muziek die van reggae tot house en alles daartussenin op z’n plek was.

Wat Woodstock slim deed - en nog steeds doet - is trouw blijven aan zichzelf. Terwijl andere beachclubs steeds gladder, duurder en… laten we eerlijk zijn… een beetje voorspelbaar werden, bleef hier ruimte voor kleur, gekkigheid en mensen die niet aan kledingvoorschriften doen. Je komt er nog steeds types tegen, die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit 1974 zijn komen aanwaaien. En dat bedoel ik als compliment.

Vandaag de dag is het één van de bekendste strandplekken van Nederland & abroad. Festivals, al jaren terugkerende top-Dj’s als Hernan Cattaneo, kampvuurtjes, zonsondergangen, die net even mooier lijken omdat je er staat. En ergens, tussen de beats, de biertjes, maar ook de upgrading qua horeca, hangt nog altijd dat oude gevoel: dat alles mogelijk is, zolang je je schoenen maar uittrekt.

Maar, zul je je nu afvragen, wat hebben deze op z’n zachtst gezegd aparte foto’s van mij uit ’96 met Woodstock te maken? Dat zit zo:

Waarom Frans glamourfoto’s van me wilde maken tijdens golden hour aan het strand bij Woodstock, weet ik niet meer. Zal wel weer voor een of ander ego-stuk in Playboy zijn geweest.

Wat ik me echter herinner als de dag van gisteren, was dat na een half uurtje fotograferen Mr. Woodstock Steven Molenaar himself naar ons toekwam met de mededeling dat we hier niet mochten fotograferen. “Oh, echt?”, zei ik. “Is de Noordzee van jou? En die strandkorrels? Heb jij die hier neergestrooid?” We zijn die avond gewoon doorgegaan met fotograferen. Let wel: Steven anno 2026 is een topgozer. En een hele goeie Dj, weet ik sinds vrijdag.

*Geen tikfout!