Column Mick Boskamp: Viola

Opeens was je er niet meer die donderdag de 6e november. ’s Middags had je nog op X geschreven dat je een heerlijke dag had gehad, een bericht dat je eindigde met dankbaar te zijn voor onverwachte geluksmomenten. Je ging liggen op de bank in de woonkamer en toen plotseling en zonder vooraankondiging ben je gaan hemelen.

De dood komt vaak zonder seintje, maar dit kon ik even niet geloven. Vandaag is het op de kop af 11 maanden geleden dat we samen in de Talpa Studio in Hilversum te gast waren voor de pilot-opnames van het op dat moment nog te starten vroege avondprogramma Nieuws Van De Dag. Je was helemaal de oude Viola. Welbespraakt, charmant en zo nu en dan pittig. Je zag er goed uit en je vertelde me dat je niet meer dronk en flink sportte. En dat beviel uitstekend, want je voelde je gezonder en fitter dan ooit.

Het onderwerp waarvoor wij aan de desk zaten ging over - hoe kan het ook anders - Playboy. Die maand stond schaatsster Joyce Beune in het magazine en jij en ik mochten terugblikken op onze tijd bij en met het mannenblad. Voor jou was dat rond het verschijnen van de decembereditie uit 1984. Oftewel het beroemde Kerstnummer waarvoor jij op de cover stond en naakt in het blad poseerde en dat alles gefotografeerd door éminence grise Paul Huf.

Tot op de dag van vandaag is deze Playboy met meer dan 200.000 exemplaren de best verkochte Nederlandse Playboy aller tijden. En daar was jij tijdens de opnames bij Talpa terecht trots op. Vol vuur vertelde je over wat voor leuks je met het geld had gedaan dat je voor de serie had gekregen. Heerlijk. Uiteraard kreeg ik weer de bekende vragen waar ik - totdat ik jou weer tegenkom daar boven - nooit en te nimmer antwoord op mag geven. Vragen als: Wat kregen al die sterren om in de Playboy te staan? “Mag ik niet vertellen”, is dan mijn standaard antwoord. “Want daar staat een omerta op.” Maar dat alles mocht de pret niet drukken om jou pret te zien hebben. Mooie laatste beelden als herinnering, want je bent er niet meer.

Opeens herinner ik me dat je in 1990 ook gast was op mijn huwelijksfeest in het Amsterdamse Pullizer Hotel. Mijn toenmalige echtgenote, waar ik heel goed mee ben, heeft het er nog steeds over met een grote glimlach op haar gezicht. En dan bedoel ik het moment dat je de zaal binnenkwam waar we de felicitaties in ontvangst namen en jij op luide toon tegen de bruid zei: “Gefeliciteerd, je hebt een zeer begeerlijke vrijgezel aan de haak geslagen.”

Rust zacht, lieve Viola. Je was me er eentje.