Fatale aanrijding met kat

Donderdag 6 november in de namiddag werd ik gebeld door mijn dochter. Overstuur, de Dierenambulance had gebeld die waren op weg naar de dierenarts met haar maatje, vriendje, alles-je Snow (haar kat). Op dat moment was zij in Haarlem en sprong direct in de auto op weg naar de dierenarts.

Aangekomen in Zandvoort bleek dat Snow niet meer te redden was. Dubbele heupbreuk, staart gebroken en omdat hij was geboren met een hart afwijking zou hij een narcose hoogstwaarschijnlijk niet overleven. 30% kans met operatiekosten van 6000 Euro. Zij moest hem laten inslapen. Wat een enorm verdriet kan een mens hebben om het verlies van zijn/haar huisdier.

Naast dit intense verdriet wat je iemand aandoet begrijp ik niet dat als je een dier aanrijdt gewoon maar doorrijdt. Het kan niet zo zijn dat je dit niet hebt gemerkt. Want Snow was serieus geraakt. Kinderen op het skateboardpleintje bij het spoor hadden wel een wit busje gezien maar verder niet meer dan dat. Zij waren wel zo fantastisch dat ze direct een foto van Snow op sociale media plaatsten met de vraag ‘Wie kent de eigenaar van deze poes die zojuist is aangereden’. Via de chip kon de dierenambulance direct achterhalen dat Snow van mijn dochter was.

Snow komt nooit meer terug maar bij iedere aanrijding lijkt het me niet meer dan normaal dat je stopt en checkt of alles oké is, maar doorrijden is de aller slechtste optie. Ik weet uiteraard niet of de doorrijder(ster) zelf ook zo geschrokken was en niet wist wat te doen en dus maar doorrijdt of dat er een ander motief achter zit, maar doorrijden is verschrikkelijk.

Ik zou dat alsnog ontzettend waarderen als je je meldt want een ongeluk zit in een klein hoekje. Mijn gegevens zijn bekend bij de redactie.

Frank H.M. Klaassens