Column: Schaamteloos

Ga hier maar even goed voor zitten, want dit is een schaamteloos verhaal. 

Waarom ik het vertel? Omdat veel mensen een foutief beeld van me hebben. Die denken dat ik me helemaal het mannetje voel met z’n Playboy verleden en dat ik een levensgenieter en een hedonist pur sang ben. Maar in feite ben ik puur het tegenoverstelde. Een onhandige sukkel. Ja, zoals mijn dochter het treffend weet te omschrijven ben ik: Goofy & Clumsy. 

Onderstaand verhaal van enige tijd geleden, uiteraard met Zandvoort als decor, is daar een treffend voorbeeld van. Regelmatig vraag ik me af hoe ik toch weer in deze situatie was beland toentertijd. 

Het begon met een rare vraag die op een middag gesteld werd door een vrouwenstem, waarvan de eigenares elders woont. Of ik een vaginale douche mee wilde nemen, want die hadden ze bij haar niet meer. Van Lactacyd. Ze moet een luide echo hebben gehoord aan de telefoon. Even later appte ze dan ook: ‘Als je het raar vindt om te doen, snap ik dat.’

‘Natuurlijk! Doe ik dat! Geen probleem!’ En zo begon het avontuur in hartje Zandvoort op die vrijdag ergens eind vorig jaar.

Voordat ik de situatie of beter gezegd: situaties ga schetsen, moet je ook van me weten, dat er slechts een paar woorden of woordcombinaties in de schone Nederlandse taal zijn, die me doen gruwelen. En één daarvan is zondermeer ‘vaginale douche’. Komt omdat het in mijn zieke geest klinkt als een folterwerktuig. Condooms kopen; daar heb ik nooit gêne bij gevoeld. Al kan ik me de eerste keer dat ik dat deed, als de dag van gisteren herinneren. Ik was pas vijftien en drogist Klokkers in de Haltestraat vroeg lachend aan me of die voor mijn vader waren. 

Maar een condoom is geen vaginale douche, een woord dat ik nog nooit in mijn mond heb genomen, laat staan dat ik erom heb gevraagd in een Kruidvat vol winkelende mensen. Als een man bij de drogist om een vaginale douche vraagt, dan zie ik voor me dat de vrouw tegen de man zegt: ‘Koop lekker zelf een vaginale douche.’ Maar toch zei ik ‘Ja.’ Dat is het juk van de pathologische people pleaser. 

Eerste stop: Kruidvat
Die middag die ik door het gênante karakter ervan nooit zal vergeten, begon bij het Kruidvat. Toen ik bijna fluisterend aan de dame achter de kassa vroeg waar de vaginale douches stonden, haalde ze er een collega bij. Aan haar vroeg ze op iets te luide toon of ze even met mij wilde lopen naar het schap met de vaginale douches. Ik vond er eentje van Lacatacyd, want die wilde ze. Toen ik buiten stond en een lichte rilling net kon onderdrukken, maakte ik een foto van wat ik had gekocht en stuurde het naar de dame die me deze verfoeide opdracht had gegeven. Ik kreeg terug: ‘Maar dat is geen vaginale douche. Deze is niet voor inwendig gebruik.’

Dat betekende dat ik weer terug moest naar het Kruidvat waar ze me doodleuk en met veel herhalingen van het verdoemde woord vertelden dat Lactacyd helemaal geen vaginale douches had. Ik leerde van de vrouwelijke Kruidvat medewerker dat vaginale douches uit twee componenten bestaan. Een plastic fles met een krom tuitje voor inwendig gebruik en een fles met de douchegel (voor inwendig gebruik). Alleen: Lactacyd maakt geen vaginale douches. Dit was het enige dat het Kruidvat had dat dichtbij een vaginale douche kwam.

Ik begon nu mijn geduld te verliezen. Ik heb ADHD en dat betekent dat ik het brein van een Ferrari en de remmen van een vouwfiets heb. Dus beende ik, rende ik bijna naar de Etos, waar ik een zucht van verlichting sloeg toen ze van het huismerk een vaginale douche combi bleken te hebben. Die zucht van verlichting was niet figuurlijk, maar letterlijk. ‘Oooh, wat ik ben ik blij dat jullie een vaginale douche hebben’, verzuchtte ik.

Nu was het zaak om weer langs het Kruidvat te gaan en mijn geld terug te vragen voor het foute Lactacyd product. Tenslotte hadden zijn me geen vaginale douche verkocht, terwijl ik daar wel duidelijk om had gevraagd. Nadat ik het verhaal had verteld waarin wederom vele malen het woord vaginale douche viel, werd het product ingenomen en kreeg ik mijn geld terug.

Buitengekomen bleek na controle in de Etos tas, die ik verrichtte omdat ik een onbestemd gevoel kreeg, dat alleen nog de fles met inwendige douchegel in de tas zat. De lege fles met het kromme tuitje was in geen velden of wegen te bekennen. Happend naar adem liep ik weer het Kruidvat in om op luide toon te vragen: ‘Heeft iemand mijn vaginale douche gezien?’ Ik zei het echt en het interesseerde me niet meer. 

Nee, men had in het Kruidvat geen vaginale douche van de Etos gevonden. Daarop rende ik op volle snelheid naar de Etos, waar bleek dat ze de laatste vaginale douche aan mij hadden verkocht. En toen brak ik. En stortte ik aan de dame en heer achter de kassa mijn hart uit. Dat ik nooit ‘ja’ had moeten zeggen tegen de vrouw die me om een boodschap had gestuurd. Want daar kwam alleen maar narigheid van, etc. etc. Ze keken me begripvol aan. Maar ze keken soms ook elkaar aan.

Op de terugweg besloot ik nog 1 keer langs het Kruidvat gegaan. Om nog 1 keer te vragen of ze een vaginale douche hadden gevonden. Tenminste: de lege fles met krom tuitje.

Noppes. Toen keek ik op de grond voor de kassa en daar lang de lege fles.

Kan me niet herinneren ooit zo opgelucht te zijn geweest. En ik weet ook zeker dat de woordcombinatie vaginale douche nog nooit zo vaak is gevallen achter elkaar als op die middag in Zandvoort. 

Mick Boskamp