Column: De jeugd hier drinkt en blowt het meest

Ik hoop dat Geert zich goed heeft ingesmeerd als hij langs de boulevard loopt. Want het lijkt me dat hij door omstandigheden gedwongen wordt om veel binnen te blijven.

Geert of niet, het feit blijft dat dit natuurlijk absoluut niet kan, een heel dorp terroriseren. Wat ik er daarnaast ook jammer aan vind, is dat de gebeurtenissen van vorige week met jongeren van buiten ons dorp de aandacht afleiden. Namelijk van een ander nijpend probleem in Zandvoort. Ik vind dat hoogst merkwaardig. Want dat nijpend probleem betreft wel de jeugd van Zandvoort. En wat het heel verdrietig maakt, is dat het hier niet gaat om wat onze jeugd anderen aan doet, maar om wat onze jeugd zichzelf aan doet.

De GGD publiceerde laatst cijfers die elke inwoner van Zandvoort op scherp had moeten zetten. In die cijfers kwamen we landelijk als aller slechtste uit de bus m.b.t. de mate van drugs- en alcoholgebruik onder jongeren. En slecht betekent in dit geval dat de cijfers in bijna elke kolom in het rood lopen. Om een vergelijking met de nummer 2 van ‘slechte’ gemeentes te maken: Bloemendaal heeft vijf vakken in het rood, Zandvoort tien. Tien op de twaalf kolommen met namen als ‘ recent alcoholgebruik’, ‘binge drinken’ en ‘recent hasj of wiet gebruik’. 

Waarom dat bijzonder verontrustend is, heeft alles te maken met de aard van de ziekte verslaving. Want we hebben te maken met een ongeneselijke, progressieve, dodelijke ziekte. Toen ik dat voor het eerst las, dacht ik: ‘Ongelofelijk! Degene die dat heeft geschreven kan nog sterker overdrijven dan ik!’ 

Maar toen wist ik nog niet, of beter gezegd wilde ik nog niet weten, dat ik heel hard op weg was om zelf die ziekte onder de leden te krijgen met mijn ‘recreatieve drugsgebruik’. Ik ben ongeveer dertig jaar actief verslaafd geweest. Ik heb nooit in de goot gelegen. Wel opgenomen geweest in verschillende crisisopvangen. Omdat ik dit verslaafde leven niet meer wilde. En mijn enige methode om te stoppen, was om dan ook echt te stoppen. Met leven.

Wat mij heeft gered, is dat ik in herstel ben gegaan. Maar dat ik na tien jaar clean & sober zijn, kan zeggen dat ik genezen ben, is bij lange na niet waar. Want als ik vandaag een lijntje coke zou nemen, zou ik vanavond nog een pakje kopen. Eén is te veel en duizend is nooit genoeg. Daarom is herstel van verslaving een levenslang commitment met jezelf. En dat wil of kan niet iedereen die verslaafd is, aangaan. Met alle vreselijke gevolgen van dien.

Laatst hoorde ik een meisje in een podcast zeggen dat moederlief haar een wijze raad had gegeven. Haar moeder had gezegd: ‘Ik vind het niet erg als je drinkt. Als je maar niet verslaafd raakt.’ In alle eerlijkheid denk ik dat die moeder niet eens weet wat verslaving is. In ieder geval niet hoe ernstig verslaving is en dat je er je leven lang aan vast zit.

Volgende week deel 2: Verveling in Zandvoort? Onmogelijk!

Mick Boskamp