De Badmintonners: nog steeds een hechte groep

Zesendertig jaar geleden startten drie jonge dertigers met badminton in de sporthal van het toenmalige Gran Dorado. Het groepje groeit uit tot een fanatieke en vooral gezellige groep van zo’n 15 mannen en vrouwen. Al jaren gaan ze met elkaar op stap. Tijdens hun laatste uitstapje in Harlingen komen ‘de Badmintonners’ een Zandvoorter tegen. “Hoe klein is de wereld toch!” Maartje – van het (oude) postkantoor - Seders (71) en Peter Schrader (79) hebben inmiddels half Nederland gezien en halen herinneringen op.

Ze vormen samen met Anneke Beekhuis, Cor Bos, Janny en Willem Hoppe en Peter z’n vrouw Ingrid nog steeds een hechte groep. “Ons eerste weekendje gingen we kamperen”, herinnert Maartje zich. “Alle kinderen mee, auto’s vol met heel veel boodschappen en slapen in tenten.” 

Het moet een hele optocht zijn geweest. “Maar we hebben altijd zo veel plezier met elkaar gehad. Zo hebben we ook wel eens in huifkarren geslapen. Dat is op zich al bijzonder maar de volgende ochtend stonden die huifkarren in het water!”, zegt ze lachend. Met pretogen vult Peter aan: “We hebben wel een vermoeden hoe dat kwam maar dat is nooit bevestigd...”

Logeren in scoutinghuizen

Je kunt het zo gek niet bedenken of ze zijn er geweest, hebben het ondernomen of er geslapen. Anneke en wijlen haar man Gijs Beekhuis waren bijvoorbeeld lid van de scouting en daardoor kon de groep ook in scoutinghuizen logeren. “Dat was wel bijzonder want mannen en vrouwen lagen in aparte slaapzalen en ook de kinderen sliepen apart”, vertelt Maartje. 

Een Zandvoorter in Harlingen

Elk jaar gaat de groep naar een andere plaats in Nederland en een enkel keer in Duitsland of België. Overdag ondernemen ze van alles: kaarsen maken, musea bezoeken, kanoën. “En ’s avonds zittten we vaak te kaarten”, vertelt Peter. “Grienen heet dat kaartspel.” Hij laat foto’s zien en noemt de plaatsen waar ze zoal zijn geweest: Burgh-Haamstede, Boertange, Giethoorn en dus recent in Harlingen. Daar bezoekt de groep Witte Swaen, het expeditieschip van Willem Barentsz uit 1596 dat in deze zeehaven door vrijwilligers wordt gereconstrueerd. De excursiegids is Bob Kuijper. “Bob blijkt een Zandvoortse oom te hebben: Kees Kuijper. En Kees is geen onbekende in Zandvoort: hij was eigenaar van en schreef voor de Zandvoortse Courant”, vertelt Peter. “Hoe toevallig is dat?”

Hechte vriendschap

Door emigratie, andere bezigheden en helaas ook overlijden is de groep geslonken. Maartje, wiens man inmiddels ook overleden is: “We zijn nog met z’n zevenen maar het is toch fijn om met elkaar op stap te blijven gaan. We zijn bijna allemaal Zandvoorters en hoewel we niet meer badmintonnen blijven we ‘de badmintonners’. De tenten en slaapzalen hebben inmiddels wel plaats gemaakt voor hotels of grotere huizen. “Een keer per maand hebben we een borrel om het volgende uitje te bespreken. En het leven.” Het is duidelijk dat ze samen een hoop hebben meegemaakt en lief en leed hebben gedeeld en dát schept een onverbrekelijke band. 

Daniella Krijger