De gezichten van Zandvoort: Amanda Pellerin

Geboren in Amsterdam, opgegroeid in Zandvoort en inmiddels weer terug in het ouderlijk huis. Voor Amanda Pellerin voelt het dorp als thuis. Niet alleen omdat ze er iedereen kent of omdat de zee altijd dichtbij is, maar vooral omdat ze gelooft dat Zandvoort een plek kan zijn waar iedereen mee kan doen. 

Amanda leeft vanaf haar geboorte met een fysieke beperking. Daardoor loopt ze in het dagelijks leven regelmatig tegen obstakels aan. Niet alleen letterlijk, maar ook doordat veel voorzieningen nog altijd zijn ingericht op mensen zonder beperking. “Ik wil gewoon kunnen doen wat voor anderen vanzelfsprekend is,” zegt ze. “Zonder alles vooraf te moeten uitzoeken.” 

In plaats van zich daarbij neer te leggen, besloot ze zelf in actie te komen. Ze begon de Facebookpagina Toegankelijk Zandvoort, waarop ze foto’s plaatste van plekken waar het beter kon. Daarmee werd het onderwerp zichtbaar, maar volgens Amanda begint echte verandering pas als mensen begrijpen waarom iets niet werkt. “Als je een obstakel niet ziet, kun je ook niet weten dat het een probleem is.” 

Onderdeel van het dorp

Die aanpak blijkt succesvol. Vanuit haar werk als maatschappelijk werker weet ze de juiste mensen te vinden en inmiddels is er maandelijks overleg met de gemeente. Op haar initiatief verkende het volledige college van burgemeester en wethouders vorig jaar Zandvoort in een rolstoel. Ook verdwenen de zigzaghekken bij het station. Ze is trots op wat er al bereikt is, maar nog trotser op wat het haar geeft: het gevoel echt onderdeel te zijn van het dorp. “Door het dorp ken ik zoveel mensen. Ik voel me gehoord, en ik voel me gezien. Dat betekent meer dan mensen denken.” 

Juist het dorpse karakter helpt daarbij, vindt ze. “Je komt elkaar steeds weer tegen. Dat maakt samenwerken makkelijker.” Ze merkt dat steeds meer inwoners en ondernemers willen meedenken. Dat geeft energie. “Niet alleen omdat er iets verandert, maar ook omdat je samen aan hetzelfde werkt.” 

Ambitieus plan

Er is nog genoeg te doen. Amanda droomt van een ligtoilet op het strand en een rolstoellift naar zee. Maar haar meest ambitieuze plan speelt zich af in de categorie innovatie. Een Mollii-suit, een speciaal pak dat spasmes verlicht bij mensen met onder meer cerebrale parese of NAH, kost negenduizend euro per stuk en is daardoor voor veel mensen onbereikbaar. Amanda wil samen met de TU Eindhoven onderzoeken hoe één pak geschikt gemaakt kan worden voor meerdere gebruikers met verschillende aandoeningen, zodat de kosten gedeeld worden en meer mensen ervan kunnen profiteren. Daarvoor zoekt ze een grote instantie in Zandvoort die het nut ervan inziet en als partner wil optreden. 

Zandvoort is in de zomer van de bezoekers en in de winter weer van de inwoners. Amanda Pellerin hoort daar onmiskenbaar bij.

Lina Prinsen