Column Mick Boskamp: Golden Hour

Nog een paar maanden en ik ben een jaar met pensioen. Tijd voor een tussentijds functioneringsgesprek met mezelf. 

Mag ik een tip geven? Tenminste: als je van muziek houdt (en ik heb het gevoel dat veel Zandvoorters muzikaal zijn). Komt ‘ie: wanneer je gaat wandelen of rennen worden afstanden aanzienlijk korter als je je laat meevoeren door muziek. Dat is niks nieuws, zul je zeggen. Klopt. Maar als je muziek met een beat erin draait, zoals de beat van elektronische dansmuziek, dan kom je al wandelend of rennend in een soort van cadans terecht, een golfbeweging waardoor het lijkt alsof je vleugels krijgt. Daar heb je geen XTC voor nodig. Dat ‘verdovende middel’ maakt je lichaam helemaal zelf.

Het is half negen ’s avonds in de duinen pal tegenover mijn appartement. Ik woon hier sinds 2019, dus zo’n vijf jaar al, maar dit stuk duingebied ten Noorden van ons dorp blijft me bekoren. Rond dit tijdstip van de avond heb je gedurende de zomer het allermooiste licht. Golden Hour heet dit fenomeen, dat plaatsvindt tijdens het laatste uur voor zonsondergang en het eerste uur na zonsopkomst. Golden Hour (niet te verwarren met Golden Shower) wordt door professionele fotografen gekoesterd door de prachtige kleuren die ontstaan en omdat er even geen schaduw bestaat.

Op dat tijdstip loop ik dus door de duinen. Het is maar goed dat niemand me ziet. Want ik loop niet, ik dans. Geen wonder ook. Bij de muziek van het dj duo MaloMalo uit Scheveningen kun je gewoon niet stil lopen. Een tijdje geleden hadden ze de opdracht gekregen om een jazzy set te draaien, dus elektronische dansmuziek met een jazzy touch. En ik heb deze muzikale mix tussen een ouder en een nieuwe genre nog nooit zo goed gehoord als van Arno Hak en Zella van der Toorn Vrijthoff. Zo swingend!

Ik moet lachen om mezelf. Een ‘housende’ pensionado door de duinen van Zandvoort. Het moet niet gekker worden. Maar ja, wat is gek? Iedereen denkt tenslotte vanuit zijn eigen perceptie. Wat ik bijvoorbeeld gek vind, is als iemand na jaren hard werken met een grote glimlach op zijn afscheidsreceptie staat. Hij of zij is blij dat het harde werken eindelijk gedaan is en er genoten kan worden van waar die persoon al een tijdje naar toe heeft geleefd. Niets meer hoeven doen. Leven! Tsja. Wat er dan gebeurt, laat zich raden. Als je niets meer doet, dan nemen je gedachtes het over. En voordat je het weet ben je verslaafd aan denken. Dat is misschien de ergste verslaving die er is. Want als je je gedachten de vrije loop laat, dan gaan ze altijd een kant op waar je ze niet zou willen hebben. Namelijk steeds dieper de grond in. Nee, gek of niet, laat mij maar schuiven.

Mick Boskamp