Column Mick Boskamp: De AH koffiemachine doet het weer

Wat mogen we ons gelukkig prijzen dat we in een dorp wonen! Vandaag (dinsdagmiddag 6 oktober 2026) groot op de Telegraaf-site: Dreiging in Europa groeit nu Iran openlijk spreekt over inzet drones en raketten: ‘Kunnen met gemak Amsterdam en Den Haag bereiken.’

Dan hebben we het dus over steden en niet over dorpen. En mochten de Iraniërs uiteindelijk deze kant opkomen, dat zitten ze hier goed, want het schijnt dat we een vijand aardig in de watten kunnen leggen.

In een dorp loopt het trouwens allemaal niet zo’n vaart. Daar maken we ons druk om veel belangrijkere zaken. Namelijk dat het koffiezetapparaat van de AH al sinds vorige week donderdag defect is.

Het toeval wil dat het ook de dag is dat ik een aantal lezers van mijn column ontmoet in de AH. Ik ken ze niet, maar ze kennen mij klaarblijkelijk wel, want ik krijg naar mijn hoofd geslingerd dat de koffiemachine het niet doet. Alsof het mijn schuld is allemaal! Daarbij refereren ze aan de column die twee weken geleden in de krant stond en eigenlijk een soort recensie was van de koffie uit de nieuwe koffiemachine van de AH. Elke koffie die het apparaat levert, kost 1 euro.

Qua smaak en sterkte was ik zeer te spreken over de flat white en besloot daar een column over te schrijven. Want bij de krant waar ik voor schrijf, gaat het wel om de krenten in de pap en een koffie machine bij de AH was natuurlijk een scoop van jewelste.

Maar nu, in de gangpaden van onze grootgrutter, begint het gegraaf naar nieuws dat er werkelijk toe doet, me de kop te kosten. Het voelt alsof het mijn schuld is dat de koffiemachine buiten gebruik is. Sinds afgelopen donderdag. Waarom zo lang eigenlijk?

Zo’n anderhalf uur later na mijn bezoek aan het centrum besluit ik thuis te bellen met de AH om verhaal te halen. Een montere medewerker neemt op. Ik leg hem uit waarom ik bel en waarom ik zo enthousiast ben over de koffie.

“Ja, en dat voor 1 euro”, zegt de medewerker. “Dat is toch niet normaal?” Dan ontspint zich een discussie tussen hem en mij over flat white. De medewerker beweert dat deze uit Australië afkomstige variant uit weinig koffie en veel melk bestaat. “Juist niet”, dicteer ik. “Een flat white bestaat uit een dubbele espresso met fijne, gestoomde melk. Maar mag ik het even over iets anders hebben? Wanneer wordt die koffiemachine eindelijk gemaakt?”

“Oh, ja!”, zegt hij en dat klinkt als misplaatst enthousiast. Een seconde later snap ik het. “De machine is een uur geleden gemaakt!”, wordt er in mijn oor getetterd. Op dat moment doemt de kop boven de column op: De AH koffiemachine doet het weer.

Hoeft men deze column niet meer te lezen.