Booskamp

Boos worden/zijn kan zich bij sommigen ontwikkelen tot een hardnekkig probleem. Ga maar na: als je boos bent, voelt het even heel erg lekker. Om vervolgens te worden overvallen door gevoelens, die de adrenaline-kick van boos zijn direct weten te temperen en de overhand krijgen. Waardoor opnieuw boos worden de ‘veilige’ manier is om weer die onoverwinnelijke kick te voelen…

Sinds het nieuws over de tientallen bouwunits voor onze neuzen het hoge Noorden van Zandvoort bereikte, ben ik boos geweest. En ik werd nog bozer toen ik hoorde dat er niet alleen mensen uit Oekraïne, maar ook jongeren ‘ tijdelijk’ in kwamen wonen. Niet alles is me even duidelijk, maar ik heb zelfs begrepen dat bij een eventuele terugkeer naar Oekraïne het woningen voor louter jongeren zullen worden.

Maar ik ben 69 jaar en ik heb geen zin meer om boos te worden. Niet zozeer omdat het niet goed voor mijn hart zou zijn, maar omdat het mijn drug niet is. Ik sta toch liever positief in het leven dan dat ik van negativiteit moet leven. Daarom wil ik op niets of niemand meer boos worden, al kan ik me nog wel verwonderen over beslissingen die soms genomen worden. Het lijkt soms of het begrip consequenties helemaal niet meer bestaat. En daarmee kom ik automatisch uit op deze optelsom: tientallen afgelegen bouwunits + jongeren = een recept voor een ramp.

In Rotterdam worden op dit moment 144 woonunits gebouwd voor jongeren tussen de 18 en 23 jaar. Dat zijn een soort stapeldozen van 21 m² elk. Het is klein, maar dat hoeft niet per se rampzalig te zijn mits de omgeving leefbaar is. Maar als je veel, ongetwijfeld kwetsbare, jongeren op een kluitje zet, met dunne wandjes, weinig buitenruimte, geen sociaal beheer en een afgelegen locatie, dan ontstaat er wel degelijk ellende: overlast, conflicten, eenzaamheid, noem maar op. Daar komt nog bij dat de concentratie van één doelgroep bijna altijd riskant is. Mixed living werkt beter: studenten, starters, werkenden, ouderen. 

Maar hier gaat het straks om tientallen jongeren, misschien wel tegen de honderd, van 18 tot 23 jaar. Dat is een potentieel kruitvat als het niet goed begeleid wordt. En vergeet tot slot ook niet dat tijdelijk in Nederland vaak 15 jaar betekent. Vijftien jaar om die plek te laten voort woekeren, zodat het uiteindelijk een Paard van Troje blijkt te zijn dat van binnenuit Noord opvreet. En dan heb ik het nog niet eens gehad over moeder natuur die ernstige, onherstelbare schade oploopt, als de bouwunits daar, op die plek worden gerealiseerd.

Maar ik weiger nog langer om er boos over te worden. Bang raak ik er wel van. Van het idee aan een concentratie van kwetsbare jongeren in te kleine units, units die geplaatst zijn in de middle of nowhere. Dat wordt niet leuk. Voor heel Zandvoort niet, kan ik je vertellen.