Week van de Pleegzorg

Een kind opvoeden is niet altijd eenvoudig. Dat herkent iedere ouder wel. Daarbij kunnen allerlei omstandigheden een rol spelen waardoor ouders tijdelijk niet meer in staat zijn om hun kind een stabiele omgeving te bieden die het nodig heeft. In die gevallen kan pleegzorg, tijdelijk, in deeltijd of voor een langere periode een uitkomst zijn. Zodat het kind een veilige en stabiele omgeving wordt geboden om zich te ontwikkelen, om te spelen, om gelukkig te zijn. Dat gun je immers elk kind.

We gunnen elk kind die basis om te groeien, kansen te krijgen en gelukkig te zijn, maar toch is de keuze om de verantwoordelijkheid voor een pleegkind op je te nemen voor velen net een stap te ver. Bij veel mensen leeft de gedachte dat pleegkinderen ‘moeilijk’ zijn. Het zijn echter in de eerste plaats kinderen die, zoals Susanne zegt (zie kader) aandacht, liefde en structuur nodig hebben, zoals elk kind.

Meer pleeggezinnen hard nodig

Natuurlijk hebben ‘pleegzorgkinderen’ een verleden, dingen meegemaakt die hen soms angstig maken, of teruggetrokken, of juist brutaal. Maar juist daarom hebben ze die veilige en stabiele leefomgeving zo hard nodig, om in staat te zijn dat verleden achter zich te laten. Daar krijg je als pleegouders ook altijd begeleiding bij van jeugdhulp. Je staat er niet alleen voor. Kinderen zijn kwetsbaar maar ook heel weerbaar en goed in staat om over hun angst of ander gedrag heen te komen en nieuwe vrienden en vriendinnen te maken. Dat geldt voor kleine kinderen maar net zo goed voor kinderen die al iets ouder zijn of zelfs al in de pubertijd zitten, want ook die hebben soms een pleeggezin hard nodig. Landelijk is er nu een tekort van zo’n 900 pleeggezinnen. Kinderen voor wie opvang in een pleeggezin – voor langere tijd, tijdelijk, of enkel in de weekenden – een nieuwe kans betekent.

Week van de pleegzorg

Om meer aandacht te vragen voor de pleegzorg en mensen enthousiast te maken voor het pleegouderschap, organiseert Pleegzorg Nederland, onderdeel van Jeugdzorg Nederland, van 3 tot 10 november ‘De Week van de Pleegzorg’. Tijdens deze campagne worden beeldbepalende gebouwen in groen licht gezet, gaan wethouders op de koffie bij pleegouders (zoals onze wethouder Lars Carree bij Susanne en Nico), pleegouders krijgen kadootjes namens aanbieders van pleegzorg en gemeenten, en worden activiteiten georganiseerd voor pleegouders. Op 1 november is bovendien het eerste exemplaar van het boek ‘Bij elkaar blijven’ overhandigd aan burgemeester Marcouch van Arnhem. Het bevat persoonlijke verhalen over pleegzorg en de blijvende verbinding die hier ontstaat tussen ouders, (pleeg)kinderen en pleegouders. Donderdagavond 10 november organiseren de regionale pleegorganisaties een online informatiebijeenkomst, waar je alles te weten kunt komen over welke hulp je kunt bieden. Voor meer informatie en aanmelden zie: openjewereld.nu/regio/noord-holland. Als je het boek wilt bestellen kijk dan op swpbook.com, waar je ook alvast een paar pagina’s uit het boek online kunt lezen.

Pierre Winkler

De Zandvoorters Susanne en Nico besloten lang geleden om pleegkinderen op te nemen. Ze vertellen van hun ervaringen. “Je biedt ze de ruimte om kind te zijn, daar doe je het voor.”
Hoe zijn jullie er toe gekomen om pleegzorg te doen?
“Op een gegeven moment hoorden we van de mogelijkheden van pleegzorg, zijn we ons erin gaan verdiepen en hebben we besloten ons aan te melden. Dan is het niet zo van ‘hop, hier heb je een kind’, daar gaat een heel traject van screening en een cursus aan vooraf, zodat je zowel zelf als de pleegzorginstantie weet dat je er geschikt voor bent. Zo’n 11 jaar geleden kregen we onze eerste pleegkinderen, een tweeling, die we negen jaar hebben opgevangen, in de weekenden. Met corona lag alles even stil, maar nu hebben we, ook in de weekenden, 6 weken twee jongens van vijf en zeven opgevangen en die blijven nu nog een tijdje komen maar dan eens per maand.”
Wat zijn jullie ervaringen? Wat heb je voor de kinderen kunnen doen?
“Alle kinderen hebben liefde, aandacht en structuur nodig. En dat is nou juist wat deze kinderen missen en ik ben blij dat we ze dat hebben kunnen geven. Je ziet kinderen ook groeien. Die twee jongens zijn hartstikke lief, maar waren in het begin teruggetrokken. Gelukkig voelden ze zich al snel vrijer en thuis en dat is mooi om te zien. Voor ons was het zeker in het begin ook wennen. Ik denk dat dat voor mensen die zelf kinderen hebben makkelijker is. Je hele leven staat natuurlijk wel even op z’n kop als je opeens een kind of kinderen in huis hebt. Maar het is ook leuk om te doen, en waardevol. Je biedt ze de ruimte om kind te zijn, daar doe je het voor.”