Column: Geknakt

Gisteren was ik weer eens aan de wandel. Op de terugweg loop ik altijd via de hockeyvelden in Noord achterlangs de flats door een stukje bebossing richting Keesomstraat. Maar storm Poly had daar zo huisgehouden dat het pad langs bomen en begroeiing onbegaanbaar was geworden. Toen ik die jonge bomen afgebroken zag liggen, moest ik automatisch denken aan het voor Zandvoort ronduit schokkende artikel dat ik die ochtend in het AD had gelezen. 

Met als kop ‘Meer meldingen van overlast door alcohol en drugs: bijna 30.000 keer raak in eerste halfjaar’ werd er een verbijsterend beeld geschetst van 200 meldingen per dag in de maand juni. 

Daarbij werd ook vermeld dat de goede voornemens uit het Nationaal Preventieakkoord, die tot gevolg moeten hebben dat driekwart van alle jongeren in 2040 nog geen druppel gedronken heeft, en dat het alcoholgebruik onder minderjarigen naar nul gaat, nog geen enkel effect hebben gehad.

Maar het meest schokkende vond ik toen ik in het artikel op de landkaart van Nederland, Zandvoort aanklikte. In de pop-up die verscheen, stond: 

In het eerste half jaar waren er 79 gevallen van overlast door drank en drugs, een stijging van 55% ten opzichte van dezelfde periode een jaar geleden. Per 10.000 inwoners lag het aantal overlastmeldingen op 45, hoger dan in de rest van Nederland.

Hoger dan in de rest van Nederland. Die laatste zin hakte er goed in bij me. Wat is er in hemelsnaam mis in dat prachtige dorp van ons? Een reden van die overlast wordt niet gegeven in het stuk. Wel komt Wim van Dalen, directeur van preventiestichting Stap aan het woord. Hij ziet dat vooral alcohol een negatieve hoofdrol opeist: ‘Ook omdat er nou eenmaal veel meer mensen alcohol gebruiken dan drugs.’ En zegt hij erbij: ‘De problemen onder jongeren en jongvolwassenen gaan absoluut nog niet de goede kant op.’ 

Er wordt dus geen reden opgegeven, maar als ervaringsdeskundige die tien jaar clean & sober is en minstens twintig jaar actief verslaafd is geweest, kan ik er wel wat over zeggen. 

Wat voor mij op een goed moment steeds heftiger werd (verslaving is tenslotte een progressieve ziekte) is dat ik eenzamer en eenzamer werd. Ik zat zo verstrikt in leugens en halve waarheden dat ik me opsloot in mezelf en piekerde en piekerde. Waardoor ik nog meer ging gebruiken om dat gevoel te verdoven. Ik denk dat we een hele eenzame jeugd hebben, die sturing nodig heeft en een gevoel mist ergens bij te horen. 

Ja, als ik aan de Zandvoortse jongeren denk, dan denk ik aan die jonge bomen in Noord. Waarbij de wortels nog niet vastzitten, de bomen niet stabiel staan en bij tegenwind als eerste knakken. 

Mick Boskamp

Bron: AD