De gezichten van Zandvoort: Erik Weijers

Geboren in Haarlem, getogen in Zandvoort. Na tweeëndertig jaar nam Erik Weijers onlangs afscheid van het circuit. Van het dorp neemt hij geen afscheid. 

Erik was twee jaar oud toen zijn ouders vanuit Heemstede een flat kregen in de Keesomstraat. Zijn twee jongere broers zijn geboren Zandvoorters, Erik als oudste net niet. Getogen is hij er wel, helemaal. Hij ging hier naar de lagere school en veel van zijn vrienden kent hij al zijn hele leven.

Dat merk je aan zijn ochtenden. Een wandeling naar het centrum, de krant halen, onderweg bekenden groeten, ergens koffie drinken, langs winkels waar iedereen hem kent. Aan een praatje geen gebrek. “Het is hier altijd thuiskomen”, zegt hij.

Het circuit hoorde al vroeg bij dat thuis. Als lagere schooljongen stond hij met een vriendje bij de Panoramabocht. Begin jaren negentig kreeg hij er een vakantiebaan, in 1994 een vaste aanstelling. De laatste jaren was hij er Chief Sporting Officer. Hij zag de baan uitgroeien van een tamelijk amateuristische onderneming tot een circuit dat aan alle internationale eisen voldoet. Het hoogtepunt: zes edities Dutch Grand Prix op rij. Volgens Erik het grootste sportevenement in Nederland in een halve eeuw, de Elfstedentocht misschien uitgezonderd. En dat zonder onvertogen woord, met een dorp dat er trots op was.

Hoofd boven het maaiveld 

Die trots is volgens hem typisch Zandvoort. Het dorp werd weleens weggezet als patatdorp, onterecht vindt hij, en juist daarom laten Zandvoorters graag zien wat ze in huis hebben. Ze zijn niet bang hun hoofd boven het maaiveld uit te steken. Dat verklaart misschien waarom een dorp van zeventienduizend inwoners steeds weer evenementen van wereldformaat binnenhaalt. Na de Formule 1 komt in juni 2027 de Formule E naar het circuit, en in dezelfde maand keert het KLM Open na twaalf jaar terug op de Kennemer.

Tegelijk blijft het dorpse gevoel overeind, hoe druk het op het strand ook wordt. Je kent elkaar en je groet elkaar. En Zandvoort heeft volgens Erik eigenlijk alles: Amsterdam en Schiphol om de hoek, de Waterleidingduinen en het Nationaal Park Zuid-Kennemerland eromheen, twee golfbanen, het circuit en de zee met al haar watersport. In al die jaren ontmoette hij talloze bezoekers. Hij kwam er maar weinig tegen die niet terug wilden komen.

Weggaan en terugkomen 

Erik reisde veel voor zijn werk en gaat nog altijd graag op pad om nieuwe plekken en culturen te ontdekken. Een huis in het buitenland heeft hij weleens overwogen, maar het antwoord was steeds nee. Familie, vrienden en zijn sociale leven zijn hier. Weggaan is heerlijk, terugkomen ook.

Nostalgisch is Erik niet. Vroeger was niet beter, vindt hij, alleen anders. Het strand en het circuit zijn met hun tijd meegegaan; zijn gevoel erbij is hetzelfde gebleven.

De toekomst ziet hij zonnig in. Steeds meer mensen, ook uit het buitenland, ontdekken Zandvoort. Zelfs een terugkeer van de Formule 1 sluit hij niet uit. Na de race van 1985 duurde het zesendertig jaar en had iedereen de hoop allang opgegeven. Toch gebeurde het. Zo gaat het vaker in Zandvoort: het dorp wacht niet af tot het volgende grote ding vanzelf langskomt, maar bedenkt gewoon zelf weer iets nieuws. “Zeg nooit nooit”, zegt Erik.

Eén ding staat voor Erik Weijers wel vast: waar hij ook heen gaat, hij komt altijd terug. Thuis, in Zandvoort.

Lina Perlaza Prinsen

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven. Meer gezichten en verhalen? gezichtenvanzandvoort.nl