Angela van Alst: made in Zandvoort

Angela van Alst werd niet geboren in Zandvoort. Maar ze werd er wel gemaakt. Ze bracht er haar eerste levensjaar door en keerde veel later terug om er opnieuw geboren te worden. Mick Boskamp sprak met een vrouw die een zeer verantwoordelijke baan heeft, maar daarnaast nog tijd en energie vindt voor alles wat haar nieuwsgierigheid wekt. En dat is nogal wat.

Het verhaal van Angela begint voordat Angela bestond. Haar vader en moeder waren allebei Haarlemmers en hadden beiden de nodige liefdespijn achter de rug toen ze, onafhankelijk van elkaar, in Zandvoort terechtkwamen. Misschien moesten ze eerst ergens anders ongelukkig worden om hier gelukkig te kunnen zijn. In 1978 ontmoetten ze elkaar in De Kop, een bar tussen Bloemendaal en Zandvoort. Binnen een jaar waren ze getrouwd.

En ergens rond Sinterklaas 1979 gebeurde vlakbij het circuit iets waarover een dochter normaal gesproken liever niet te lang nadenkt. Angela werd gefabriceerd.

Geboren werd ze in Haarlem, omdat de bevalling niet goed verliep en haar moeder met gierende banden naar het ziekenhuis moest. Haar eerste levensjaar bracht Angela door in Zandvoort-Noord, vlak bij het circuit. Het is verleidelijk om te denken dat daar twee geluiden in dat kleine hoofdje werden opgeslagen: aan de ene kant de zee, aan de andere kant brullende motoren. Uitgerekend van die twee dingen zou ze later zielsveel gaan houden.

Angela groeide voornamelijk op in Haarlem, maar Zandvoort bleef trekken. Haar ouders hadden er vrienden en haar mooiste kinderfeestje was geen zaaltje met limonade en een clown. Haar moeder stapte met de zeven- of achtjarige Angela en haar vriendjes en vriendinnetjes in de trein naar Zandvoort. Naar zee.

In 2020 keerde ze terug na een relatie waarin ze, zoals ze het zelf zegt, zichzelf was kwijtgeraakt. Het wonderlijke is dat haar bijna hetzelfde overkwam als haar ouders ruim veertig jaar eerder. Ook zij kwamen hier na relaties die pijn hadden gedaan. Ook zij vonden in Zandvoort iets terug. Haar ouders vonden elkaar. Angela vond Angela.

Veelzijdige troubleshooter 

Stilzitten is vervolgens niet haar specialiteit. Van Alst werkt al ongeveer 25 jaar in de luchtvracht en heeft daar zoveel facetten van gezien dat ze zichzelf iemand met een soort master in airfreight noemt, alleen zonder het papiertje. Import, export, douane, wegtransport, zeevracht, rapportage: gooi een logistiek probleem over de schutting en Angela wordt wakker.

Ze is een troubleshooter. Iemand die bij chaos overzicht creëert, inzoomt en zoekt waar de knoop zit. Het liefst draagt ze inmiddels haar kennis en ervaring over. Haar uitgangspunt daarbij is kinderlijk eenvoudig en daardoor kennelijk voor sommige volwassenen ingewikkeld: behandel een klant zoals je zelf behandeld wilt worden.

Met dat werk is ze minimaal veertig uur per week bezig. Een normaal mens zou daarna op de bank gaan liggen. Angela niet.

Ze masseert bijvoorbeeld. Eigenlijk al sinds haar twaalfde. In 2010 volgde ze een opleiding sportmassage, inclusief anatomie en fysiologie. Een bedrijf heeft ze er nooit van gemaakt. Ze werkt te veel op gevoel en masseert alleen mensen bij wie de energie goed voelt.

Merkwaardige combinatie 

Wie bij het woord ‘energie’ voorzichtig naar de nooduitgang zoekt: wacht nog even. Angela is namelijk een merkwaardige combinatie van intuïtie en analyse. Ze kan praten over energie, vibraties en kristallen en vijf minuten later willen weten hoe het wetenschappelijk precies zit. Zweven vindt ze prima, zolang er ergens nog een touwtje naar de aarde loopt.

En dan is er fotografie. Als jong meisje maakte Angela schoon in het gebouw van VNU, waar ook Playboy zat. Ze raakte gefascineerd door het werk van Govert de Roos: het spel met licht en de manier waarop een vrouw op zijn foto’s méér werd dan iemand die toevallig voor een camera stond. Jaren later werd de camera een telefoon en het model Angela zelf.

Wie haar foto’s op sociale media ziet, begrijpt dat het woord selfie eigenlijk tekortschiet. Angela gebruikt haar gezicht en lichaam als materiaal en speelt met licht, houding, schaduw en expressie. Niet: kijk eens hoe sexy ik ben. Eerder: kijk eens wat licht met een mens kan doen.

En alsof werk, masseren en fotograferen nog te veel vrije uren overlaten, maakt Angela tegenwoordig sieraden. Dat begon op Ibiza. Op het strand zag ze op Instagram iemand met halfedelstenen en koperdraad een sieraad maken. Angela is al sinds haar jeugd gefascineerd door stenen. Ze keek nog een filmpje, en nog een - waarvoor dank, algoritme - en wist: dit moet ik doen.

Een knoop ontwarren

Diezelfde dag bestelde ze materiaal. Kort na thuiskomst maakte ze haar eerste sieraad.
Toen was het hek van de dam. Ze pakt een steen, draad en tangetjes en begint. Geen ontwerp, geen uitgebreid plan. Ze wikkelt, weeft en priegelt. Dat laatste blijkt haar natuurlijke habitat. Als kind kreeg ze van haar moeder wel eens een doos met compleet in elkaar gedraaide kettinkjes. Waar een ander die na vijf minuten uit het raam zou gooien, werd Angela er rustig van. Ze peuterde net zo lang tot ieder kettinkje weer vrij was. Eigenlijk is dat Angela in één beeld. Geef haar een knoop en ze wil hem ontwarren.

Op haar werk heet dat troubleshooting. Bij een massage voelt ze waar een lichaam vastzit. Met fotografie zoekt ze het juiste licht. Met steen en koperdraad maakt ze van losse onderdelen iets dat bij elkaar hoort. En met mensen doet ze hetzelfde: Angela is een verbinder. Na een werkdag gaat ze bij slecht weer op haar balkon zitten met stenen, draad en tangetjes en dan gebeurt eindelijk iets uitzonderlijks: haar hoofd gaat uit. “Het is echt meditatie. Ik denk er niet over na. Het vloeit uit mij.”

Gevoelig én nuchter 

Dat ze gelooft dat stenen een bepaalde energie hebben, steekt ze niet onder stoelen of banken. Maar dezelfde Angela begint vervolgens over kwarts in elektronica en horloges, omdat ze vooral niet wil dat iemand denkt dat ze uitsluitend met een klankschaal door haar woonkamer zweeft. Die combinatie typeert haar. Gevoelig én nuchter. Spiritueel én analytisch. Een vrouw die gelooft in energie, maar op haar werk wel graag ziet dat de vracht op de juiste plek aankomt.

En dan is er nog één woord dat tijdens het gesprek steeds terugkomt: dankbaarheid. Voor haar ouders, haar vrienden, alles wat goed ging en zelfs voor wat pijn deed. En vooral voor Zandvoort. Toen ze hier in 2020 kwam wonen, midden in corona, was ze zo intens gelukkig dat ze een meeuw achter haar oor liet tatoeëren. Zelfs voor het meest gehate talent van de Zandvoortse meeuw heeft ze begrip: het jatten van een visje bij de viskraam. Want, redeneert Angela, stel dat je hongerige kinderen hebt en er loopt de hele dag een lopend buffet voor je neus. Daar valt weinig tegenin te brengen.

Misschien is Angela uiteindelijk zelf een beetje als Zandvoort. Zee en raceauto’s. Rust en herrie. Ratio en gevoel. Soms storm, vaak zon en altijd beweging. Ze werd er niet geboren. Ze werd er gemaakt. En 39 jaar en 10 maanden later kwam ze terug naar de plek waar het allemaal begon. Om zichzelf opnieuw te vinden.

(ps. Goed nieuws! Inmiddels heeft de liefde haar ook gevonden...)