Zandvoorter Menno Weeda alleen in Noorse wildernis

De 42-jarige Menno is geboren en getogen in Haarlem, verloor op twintigjarige leeftijd zijn hart aan Zandvoort en verhuisde naar de badplaats. Na het afronden van het CIOS studeerde hij Sport Management en Ondernemen aan de Hogeschool van Amsterdam waarna hij instructeur werd bij Slotemakers slipschool. “Het spelen met auto’s vond ik zo leuk dat ik, inmiddels zeventien jaar geleden, bij het circuit ben gaan werken. Ik begon als stagiair en heb tijdens mijn afstudeeropdracht een nieuwe raceklasse (Dutch GT4) opgezet. De wederzijdse samenwerking beviel zo goed dat ik bleef hangen. Ik werd aangenomen als Sportief Manager en als kers op de taart heb ik de afgelopen jaren de Formule 1 mogen helpen organiseren”, zegt Menno trots. 

Snelheid versus wildernis

In het van oorsprong Amerikaanse televisieprogramma Alone moeten ervaren survival-experts zonder contact met de buitenwereld zien te overleven. Het enige wat ze hebben is een survivalkit met wat basismateriaal, drie camera’s om zelf alles te filmen en een noodknop. Degene die het langst blijft, is de winnaar. Ondanks dat het survivalprogramma een wedstrijdelement heeft was dat voor Menno niet het hoofddoel om mee te doen. 

“Ik zat daar niet om te winnen van mensen die ik nog nooit heb gezien, ik kende ze net drie dagen, ik zat daar écht voor mijn persoonlijke reis. De wereld van survival en bushcraft in Nederland is nog niet zo groot waardoor er niet veel mensen op een niveau zijn om volledig zelf te kunnen overleven. De afgelopen tien jaar heb ik mezelf op dit gebied goed ontwikkeld. De productie van Alone Nederland zocht mensen in deze vrij kleine bushcraft wereld en benaderde mij om auditie te doen. Ergens wist ik dat er een grote kans was dat ik werd uitgekozen, want er bestaat natuurlijk geen groter contrast tussen de snelle wereld van het circuit en de wildernis.”

“Ik vertrok een week na de Formule 1, dat was een regelrechte cultuurshock. De andere deelnemers zag ik voor het eerst op Schiphol. We vlogen naar Noorwegen en hebben daar drie dagen een veiligheidsbootcamp gehad. Vervolgens werden we, los van elkaar, gedropt aan een bizar groot meer van 45 vierkante kilometer en 500 meter diep. Bij aankomst dacht ik ‘yes, we gaan op avontuur’, het kleine jongetje in mij kwam meteen naar boven”, vertelt Menno enthousiast. 

Vuur, water, shelter

“Eén keer per week kwam de medische crew voor een keuring, want als je gezondheid te ver achteruit ging dan werd je uit het programma gehaald. Het was dus noodzaak om jezelf niet te verwonden en voldoende te eten om op gewicht te blijven. Uiteindelijk was ik zestien kilo afgevallen.” 

“Het belangrijkste om te overleven is vuur, water en onderdak. Toen ik dat voor elkaar had, ging ik mijn netten uitzetten om vis te vangen. Je kan drie weken zonder eten, daarna gaat het niet zo goed meer met je. Ik bedacht een plan met een treksysteem waardoor ik zelf niet het ijskoude water in hoefde. Dat werkte perfect en mijn visfabriek begon te lopen. Een gouden vondst was klei. Ik maakte daarmee een schoorsteen en had toen vuur in mijn shelter om vis te roken en warm te blijven. Iedere dag dronk ik vier liter water uit het beekje en mijn dieet bestond uit bessen, cantharellen en vis. Het nieuws van de dag was “Zit er iets in mijn net of niet?”, lacht Menno.

“Ik maakte van alles, van een deur tot een tafel en van lepels tot een stoel. Ik vond een immens grote dennenwortel in de vorm van een draak, plaatste het voor mijn paleisje en noemde het ‘Draeken dal’. De kop van de draak schittert nu thuis op de schoorsteenmantel. Ik had het echt super naar mijn zin en het werd steeds huiselijker. Alleen de eenzaamheid was lastig, urenlang deelde ik mijn gevoel en avonturen met de camera waardoor dat ding mijn beste maatje werd. Met zes weken had ik het helemaal voor elkaar en waren mijn doelen bereikt. Ik was niet aan het overleven, maar aan het leven!” vertelt de avonturier. 

Thuiskomst

“Na 42 dagen besloot ik om in goede gezondheid en vooral lopend te vertrekken. Ik had alles eruit gehaald, mijn reis was compleet en ik stond 100% achter mijn keuze. Zwaar vermagerd en als een soort Robin Hood kwam ik aan op Schiphol waar iemand die me opwachtte zei: ‘Zo, dat vliegtuig had zeker tweehonderd jaar vertraging’. Fantastisch! Vervolgens is de figuurlijke landing best hard. Het is super fijn om je kinderen, je ouders en je vrienden weer te zien, maar al die prikkels zijn heel heftig. Ik heb echt opnieuw moeten wennen aan de snelheid van het leven hier.”

“Dit avontuur heeft mijn kijk op het leven veranderd, want wat je het meest mist is het belangrijkste in het leven. De kijker zit met een theetje onder het kleedje te kijken naar een heerlijk programma en ik heb ondertussen geleerd dat ik mezelf goed kan redden. Ik kan gelukkig zijn met wat er in één rugzak past en alles wat ik daar heb geleerd geef ik mee aan mijn kinderen. Daarmee zat ik er niet alleen voor mijzelf, maar voor mijn gevoel ook echt voor hun. Dit was van het begin tot het eind misschien wel de mooiste reis van mijn leven”, besluit Menno voldaan.

Chantal Emans