Column Mick Boskamp: Fatsoen en medeleven

Donderdagavond overleed op het politiebureau in Zandvoort een politieagent. Alleen al die zin voelt vreemd. Alsof zoiets hier niet hoort te gebeuren. Niet in een dorp waar mensen elkaar nog groeten bij de bakker en waar een halfstok hangende vlag op de Hogeweg meteen een gespreksonderwerp wordt.

De politie bracht vrijdag een verklaring naar buiten. Netjes. Respectvol ook. Woorden als ‘diep geraakt’, ‘verlies’, ‘naasten’, ‘familie’ en ‘collega’s’ kwamen voorbij. Terecht natuurlijk. Achter een uniform zit gewoon een mens. Iemand die geliefd wordt. Iemand die thuiskwam. Maar toen kwam de laatste zin:

“Tegelijkertijd blijft de politiezorg voor de inwoners gewaarborgd.”

Ik bleef eraan hangen. Niet omdat die zin onwaar is. Natuurlijk moet de politie haar werk blijven doen. Maar omdat het ineens klonk alsof er na al het menselijke verdriet toch nog even een mededeling uit een calamiteiten-handboek moest worden afgewerkt.

Alsof zelfs rouw tegenwoordig een communicatiestrategie heeft. Misschien bedoelde de politie er juist rust mee te brengen. Dat kan. Maar bij mij gebeurde het tegenovergestelde. Want waarom moet je benadrukken dat de politiezorg gewaarborgd blijft? Dan ga je automatisch nadenken. Was dit groter dan bekendgemaakt? Zijn collega’s zo aangeslagen dat ze nauwelijks meer functioneren? In een dorp roept zo’n zin juist vragen op. En geeft extra voer aan mensen die het niet kunnen laten om zelfs naar aanleiding van zoiets triests als dit, hun gal te gaan spuien. 

Mensen die onder een Facebook-bericht over het incident ‘ACAB’ zetten. “All Cops Are Bastards.” Of nog erger: mensen die feest vieren omdat er “eentje minder” zou zijn. Dan denk ik: wat zijn we in hemelsnaam aan het worden?

Je hoeft de politie niet heilig te verklaren. Natuurlijk gaan er soms dingen mis. Natuurlijk mag je kritiek hebben. Maar er is toch een verschil tussen kritiek en het volledig verliezen van ieder menselijk fatsoen en medeleven?

Vroeger deden mensen hun pet af als een rouwauto voorbijreed. Nu tikken ze anoniem iets walgelijks onder een overlijdensbericht en gaan daarna waarschijnlijk gewoon verder met hun avond. Opgelucht en tevreden. 

En dat is niet alleen triest, maar ook ronduit griezelig.