Column Mick Boskamp: Koning George

Bijna had ik onderstaande column niet geschreven. Daarvoor vond ik de aanleiding te gênant. Maar omdat het een heldendaad betreft waarbij ik het grootste voordeel had, kon ik er niet omheen.

Het gebeurde niet zeer recent, zoals de meeste columns van ondergetekende altijd een zekere urgentie hebben of misschien wel beter gezegd: een zekere urgentie veinzen.

Op zaterdag 30 september 2024 was er een tuinfeest bij de Molendijkjes in Heemstede. Met de heer des huizes sta ik komend theaterseizoen op de planken met de voorstelling Nightlife voor Dummies, dus Ronald Molendijk moest me wel uitnodigen voor deze feestelijke soiree al fresco.

Van tevoren was ik best nerveus. Dat heb ik altijd als ik naar een feestje ga waar ik bijna niemand zal kennen, maar waar wel mensen komen die ik denk te kennen van televisie en overige media. Al met al had ik me weer helemaal druk gemaakt om niets, want ik had een leuke, relaxte avond gehad. Leuk gepraat ook met Wendy van Dijk en haar man, programmamaker Erland Galjaard. Het zijn in feite ook maar net zulke ongewone mensen als ik.

Om half twaalf besloot ik om naar huis te gaan. Ik had een fijne avond gehad. Kon ik thuis nog even nagenieten alvorens mijn mandje in te duiken. Toen ik buiten naar mijn auto liep, kreeg ik een onbestendig gevoel dat iets niet helemaal in orde was. En dat klopte.

Bij aankomst, eerder op de avond, had ik besloten om mijn auto- en huissleutels in het dashboardkastje te bewaren. Maar vervolgens had ik de twee portiers van de auto dicht gedaan door de palletjes ingedrukt te houden. En zonder autosleutel die in het dashboardkastje lag, kwam ik met de auto niet ver.

Daar stond ik dan met mijn goed bedoelde, maar zeker niet slimme gedrag. Wat moest ik doen? Het enige wat ik kon doen, in de hoop dat hij me nog zou antwoorden op dit tijdstip: een Whatsappje sturen naar George Dorsman van Starlet Service Dorsman. Met de melding of hij een tip voor me had.

Een minuut later stuurde hij terug ‘ik ben er mee bezig.’ En twee minuten later: ‘app me je live-locatie.’ Een kleine 25 minuten daarna kwam de auto van George de straat waar Ronald aan woont binnen rijden. Bij mijn auto aangekomen pakte hij een sleutel uit zijn zak en opende de portier van mijn wagen. Vervolgens kreeg ik een hug, vroeg ik of ik een selfie mocht nemen van ons tweeën als aandenken en zei ik tegen George voordat hij wegreed: ‘Je bent een Koning. King George! Dank je wel!’

Ze bestaan nog. Mensen die ertoe doen.