Column Mick Boskamp - Ongelofelijk x 2

Afgelopen zaterdag zat ik samen met fotografe Saar Beau, die een kleine week daarvoor van Amsterdam naar Zandvoort was verhuisd, op het terras van Blue Zone Espresso.

Omdat het buitenmeubilair daar dicht op elkaar staat, deel je al snel een tafeltje met wildvreemde mensen. In ons geval bleek dat eerder een zegen dan een probleem te zijn. Wat een gezelligheid met onze dorpsgenoten!

In dat opzicht was het bijna pervers dat we met onze luxe koffie-producten eerste rang zaten bij de Spartan Race.

Deze ontiegelijk zware hindernisbaan en hardloopwedstrijd ineen, die uit drie afstanden bestaat en dito moeilijkheidsgraden, trekt Jerommekes (m/v) van over de hele wereld aan. Na een Spartan-weekend moet je als deelnemer een week bijkomen en strikt op je lijf en voeding letten om in fysiek en mentaal opzicht niet in een diep dal te geraken. Een echte slijtageslag dus.

Toen ik ze zo zag gaan in de Haltestraat kreeg ik plaatsvervangend steken in mijn ledematen. Dit was niks voor mij. Ik ben al gesloopt als ik 8 kilometer wandel. Dan kun je in mijn geval zeggen: dat is de leeftijd. Maar toen ik een ‘stukje’ jonger was en op de Hannie Schaftschool zat, bungelde ik met apenkooien onder aan het touw. Ik zie onze gymleraar Boukes nog zo voor me, schuddend met zijn hoofd.

Ongelofelijk dat die deelnemers dit aan kunnen en gewoon doen. Ik maak daar een diepe buiging voor, waarbij het krak doet.

Ook verbijsterend in positieve zin was wat ik diezelfde zaterdag ’s avonds op de buis zag in het buitengewoon aardige RTL programma Stars On Stage. Daarin doen BN’ers een musical fragment, waarbij de juryleden zowel op de zang als op het acteren letten. Nadat Patty Brard als de gemene weeshuis-directrice Miss Hannigan de song Little Girls uit Annie had gedaan, zat ik daarna nog steeds minutenlang met open mond naar de beeldbuis te staren.

Daarna appte ik Patty:

ON-GE-LO-FE-LIJK. Ik ben opgegroeid met de musicals zoals ze helaas niet meer bestaan. Waarbij acteren en zang nog een heilig verbond sloten. Met een vader die Anatevka produceerde en met een grootvader die naast Wim Sonneveld in The Sound Of Music stond. En dan verschijn jij. Met een zangstem die helemaal perfect was, kroop je ook nog van top tot teen in de huid van je personage. WAAN-ZIN-NIG!!! 

Kort hierop appte Patty me:

Wat ongelooflijk lief…..deze boodschap doet mij zo goed! Voor wie nog steeds dacht dat ze niets kon…. De hartelijke groeten van Miss Hanigan! Dank je wel lieve Mick! 

Het was met recht een ongelofelijk weekend.

Ps. Hier kun je Patty terugzien: