George Baker en Mick Boskamp
George Baker en Mick Boskamp

Column Mick Boskamp: Una Paloma Blanca

· leestijd 1 minuut Columns Mick Boskamp

Het was geen echte nieuwjaarsreceptie, maar zo voelde het wel op donderdag 2 januari in het RockArt Museum in Hoek van Holland.

Het was die dag precies 60 jaar geleden dat de Top 40 van start ging; een kindje van radio-Dj pionier Willem van Kooten alias Joost den Draaijer. Door een verdrietige speling van het lot zou de vader van deze enige, echte Nederlandse hitlijst de volgende dag overlijden, kort voor hij 84 jaar zou worden.

Maar op 2 januari hadden we daar nog geen weet van. De eerste die ik daar in het geinige RockArt museum tegen het lijf liep, was Erik de Zwart. “Hé, Boskamp, hoe gaat ’ie met jou?”, vroeg hij. Erik had ik in de achterliggende jaren nog wel een paar keer ontmoet, maar de meeste artiesten die hier waren, had ik in de hoedanigheid van Hitkrant reporter begin jaren tachtig voor het laatst gezien.

Ik zag Piet Veerman van The Cats, Ben Cramer en Jacques Herb (van de klassieker Een Man Mag Niet Huilen). Jacques stuurt me al jaren op 5 november een verjaardagsgroet via LinkedIn. Waarschijnlijk om me eraan te herinneren dat ik niet mag huilen als man. Cesar Zuiderwijk had ik in ’97 nog gezien en lang gesproken toen collega-redacteur Willem Baars en ik ons leukste duo Playboy-interview ooit met Golden Earring deden.

En Robin ‘Jaydee’ Albers, bekend van de Sun Club en van zijn internationale house-hit Plastic Dreams, zag ik tegenwoordig bijna om de week. Dan stond hij als dance-Dj te knallen op party’s. Omdat Robin me waarschijnlijk net zo leeftijdloos vond als hij zelf was, had de schat me uitgenodigd voor dit vrolijke gebeuren.

In 60 jaar Top 40 is het 15 keer gebeurd dat een Nederlandse act de ‘plaat van het jaar’ (nummer 1 van de jaarlijkse Top 100) maakte. Op de bijeenkomst reikte De Zwart speciale awards uit aan artiesten, die deze geweldige prestatie hadden geleverd en waarvan ik er een aantal noemde hierboven.

Ik vond het vooral leuk om George Baker weer even te spreken. Voor de man die met Little Green Bag de belangrijkste song scoorde in Quentin Tarantino’s debuutfilm Reservoir Dogs uit ‘92, had ik een vraag. Lang, lang geleden had ik me laten vertellen dat George inspiratie kreeg voor Una Paloma Blanca toen hij een dagje Zandvoort deed. Was dat waar? George keek me eerst verbaasd aan en moest toen hard lachen. Niet waar dus. Jammer. Anders had ik een leuke, eerste column van 2025 gehad.

Mick Boskamp