Column Mick Boskamp: De ballen ontbreken niet

Toen ik voor de Hitkrant werkte tussen 1976 en 1981 deelde ik ballen uit. Elpees en singles kregen ballen van me. Vijf ballen was het maximum. En daar kwam dan een foto van me bij met 5 ballen tussen mijn vingers, gemaakt door de legendarische Barry Schultz. Je ziet die op de foto achter me hangen. Overigens: als ik iets helemaal niks vond, dan gaf ik bijvoorbeeld 1 bal. En daar kwam dan geen foto bij. Ik herinner me nog een plaat waar ik geen bal aan vond en waarover ik schreef: ‘Als dit een hit wordt, eet ik mijn schoenen op.’ Die single heette Paradise By The Dashboard Light. Ik ben nog aan het kauwen.

Maar terug naar de foto boven deze column. Het is een foto met een boodschap. In mijn hand zie je geen ballen. Dat kan ook niet. Want die ballen zaten vooraan bij de troonrede van Willem. Ik heb nog nooit eerder in mijn leven gehad dat ik vol walging naar de hoofden van onze regering zat te kijken. Net zoals ik voor het eerst in mijn leven bijna elke collega van me wantrouw, nationaal en internationaal. Is het niet hun luiheid, waardoor ik niet geloof in veel artikelen, dan is het wel mijn steeds meer voeding krijgende gedachte dat journalisten anno nu te kwader trouw zijn. 

En nu terug naar de eerste rij bij de troonrede. Ik had nooit voor mogelijk kunnen houden dat ik in een land zou leven, waarbij de regering verantwoordelijk is voor de verdwijning van kinderen. Dat is geen complottheorie, maar keihard bewezen en gedeeld. Hoeveel kinderen zijn er dankzij de toeslagenaffaire opgelost? 

Dan de epidemie die eraan komt en waar met geen woord over wordt gerept. Verslaving. Jullie daar, op de eerste rij, weten niet eens wat verslaving inhoudt. Vandaar dat het niet tot nauwelijks op de kaart staat bij jullie. Maar geloof me, in de tijd waarin we leven, een tijd die mede vorm is gegeven door jullie, zal verslaving alleen maar erger en groter worden. En dat we nu al kunnen schrikken als we weten hoeveel Nederlanders er werkelijk verslaafd zijn. 

Dus blijf lekker zitten, waar jullie zitten, in je rokkostuum en met je malle hoedjes op. Want zitten, dat kunnen jullie, tweemaal demissionair, als de besten.

Mick Boskamp