Column: Zandvoort is top

Afgelopen weekend besloten mijn wandelmaatje en ik het eens wat verder op te zoeken en naar Overveen te lopen. Via de Zeeweg zouden we dan terugwandelen naar ons dörpie. Een aardig parcours dat bij elkaar goed was voor zo’n 18 km. Uiteraard besloten we onderweg te stoppen voor een bakkie. Dat zouden we gaan doen bij Wapen van Kennemerland, want de route die we liepen kwam precies langs dat etablissement. 

Toen we daar aankwamen, was het ongeveer vijf voor tien in de ochtend. De zaak zou om tien uur opengaan, maar die paar minuten konden we wel overbruggen door alvast op het terras te gaan zitten. De dienstdoende ober, die de kussens aan het neerleggen was, dacht daar echter anders over. ‘We zijn nog niet open’, zei hij met een gezicht dat voor ons om volstrekt onduidelijke redenen op onweer stond. Zoveel gastvrijheid konden we even niet verwerken en we besloten om door te lopen.

Na een bakkie bij het verderop gelegen STACH, liepen we verder richting Zeeweg. Omdat we met z’n tweeën waren en het looppad langs de weg richting Bloemendaal aan Zee dermate smal was dat we achter elkaar aan moesten wandelen, wat ook niet echt gezellig is, besloten we om het fietspad te nemen en dan zoveel mogelijk aan de linkerkant te lopen. Hierdoor zou geen fietser, bromfietser of scooterrijder last van ons hebben. Tenminste: dat dachten we. 

Al snel kwamen we er namelijk achter dat al die mensen op twee wielen zwaar geïrriteerd waren dat we op hun pad liepen. Dat lieten ze blijken door vlak langs ons voorbij te scheuren, terwijl er aan de linkerkant van het pad meer dan voldoende ruimte was. Het meest irritant waren de MAMIL oftewel Middle Aged Men In Lycra, waarmee de amateurwielrenner wordt aangeduid vandaag de dag. Met verbeten en boze hoofden snelden ze voorbij alsof ze op weg waren naar het hoofdpodium in Parijs om daar als winnaar de gele trui en een half miljoen euro in ontvangst te nemen. En wij roet in het eten gooiden doordat we op de kasseien liepen. 

Bij Bloemendaal aan Zee aangekomen begon het hard te regenen, maar dat deerde ons niet, want we waren verlost van de strakke Lycra pakjes. Het eerste dat we deden was richting haringkar van de Zandvoortse Vis & Snack gaan, waar ik regelmatig kom, mede omdat de eigenaar zo’n vriendelijke en toffe peer is.

Ja, dat was even anders binnenkomen dan in Overveen! Een klein half uur later liepen we door de Kerkstraat, langs de kledingzaak met mijn favoriete modemerk du jour Airforce (waarvan het hoofdkantoor gevestigd is in Zandvoort Noord) en waarvan de bedrijfsleider een lieve schat is (en niet alleen omdat ze me laatst als vaste klant korting gaf). Onderaan bij het plein aangekomen, groette ik Dymfie Toonen die in de keuken van Le BAR weer iets lekkers aan het maken was dat door 1 van de 2 vriendelijke Stuurman zusjes zou worden geserveerd aan gelukkige klanten. Hier kwam ik regelmatig een broodje eten met dochter Leela voor wie dit boutique hotel plus bistro een tweewekelijkse must is. 

Even verderop kwamen we langs Noble Tree, waar de koffie net zo sterk is als de verhalen die ik er meestal vertel en waar ik altijd buitengewoon plezierig wordt bediend door Ilse, Romana en Mischa. 

Later die dag ging ik wel naar slager Marcel Horneman toe. Voor de lekkere kip van tante Door. Marcel himself groet me altijd vriendelijk. Hij zegt nog net niet: ‘Hé, Mick, ouwe pik.’ Dat doet ‘ie natuurlijk niet voor zijn klanten.

In de Haltestraat aangekomen, liepen we langs Fortunix GSM Reparatie & Accessoires, waarvan de eigenaar me laatst niet kon helpen aan een tussenstukje voor mijn hoofdtelefoontje en iPhone (waar geen gewone oortjes op passen) en me toen gratis en voor niets een in ear setje van Apple cadeau gaf. ‘Kun je in ieder geval muziek luisteren als je gaat wandelen,’ zei hij. Wat onwijs lief!

En zo begon een ochtend die in mineur startte in Overveen toch nog ergens op te lijken, om een understatement te gebruiken. Zandvoort is top. Geen discussie mogelijk. 

Mick Boskamp