Column Mick Boskamp: Levend kunstwerk

Vorig week kreeg ik van een lieve vriend uit Amsterdam een link naar een artikel op de nieuwspagina van RTL ge-appt. Hij schreef erbij: ‘Het is al met al een gevarieerde boel daar’.

Het stuk begon met ‘Huis als kunst? Deze kauwgomballenvilla in Zandvoort is te koop voor 10 miljoen euro’. Met daarbij een foto van de desbetreffende woning op de Boulevard Paulus Loot, het vrijstaand huis dat door kunstenaar Streetart Frankey in het kader van Street Art Zandvoort 2025 tot vrolijk kunstwerk is getransformeerd.

Verder viel er o.a. te lezen: ‘Wat de villa volgens de advertentie zo bijzonder maakt, is niet alleen het prijskaartje van 10 miljoen euro, maar vooral de unieke contractuele voorwaarde: Op één ding na – regulier onderhoud – mag er tien jaar lang helemaal niets aan de woning veranderd worden. De villa mag niet bewoonbaar worden gemaakt’.

Slimme vogel, die Frankey. Want ja, je weet maar nooit of er een puissant rijke kunstliefhebber opstaat, die niet weet wat hij met zijn geld moet doen en Frankey’s Hubbabubbabuilding een leuk en uniek gebbetje vindt. Tenslotte werd er voor het wereldberoemde kunstwerk van de Italiaan Maurizio Cattelan, bestaande uit een banaan die met een stuk ducktape aan een muur is geplakt, ruim 5,8 miljoen euro neergeteld. Nu is Cattelan natuurlijk een internationaal vermaard kunstenaar, maar daarentegen is een banaan qua aanschaf peanuts vergeleken bij een villa. En Frankey is hard op weg om een grote te worden.

Toen ik dat zo las, begon zich langzaam een idee te vormen in mijn hoofd. Stel dat we dat unieke, creatieve aspect doorvoeren en voor Zandvoort als uithangbord gebruiken? Dan heb ik in dat kader gezien het volgend aanvullend idee:

Een levend kunstwerk.

Het is misschien niet helemaal nieuw. De in 2013 op 66-jarige leeftijd overleden Amsterdammer Fabiola liet zich steeds weer in andere, extravagant geklede gedaantes zien in en rond de grote stad en noemde zichzelf een levend kunstwerk.

Een levend kunstwerk is echter in mijn optiek pas echt een levend kunstwerk als je er juist niets aan wijzigt. Want dan is de verpakking belangrijker dan de inhoud. En kunst moet wel een zekere lading hebben. Laat ik mezelf als voorbeeld nemen. Ik hoef het perse niet te worden, hè? Maar gewoon voor het idee. Net als bij de kunstvilla mag er aan mij (op onderhoud na) tien jaar lang niets veranderd worden. Dat zou toch verloren energie zijn. Vraag maar aan de ongelukkigen, die een relatie met me hebben gehad. Verder mag je me overal ter wereld neerzetten, zoals op bijgaande foto in een tuin in Turijn, Italië.

De prijs plus levering tot aan de voordeur? Het zal in ieder geval geen koopje worden. Tenslotte is aan dit kunstwerk 68 jaar met bloed, zweet en tranen gewerkt.