Column Mick Boskamp: Een blije teen

De eerste dag van mijn nieuwe levensjaar begint nog goed. Met een lange wandeling in de Noord Duinen samen met twee van mijn beste maatjes, Paul en zijn hond Dibbes.

Op weg naar de uitgang van appartement de Zeemeeuw in de Keesomstraat passeer ik een nieuwe bewoner, die beneden samen met twee andere mensen verhuisdozen in de lift zet. In het voorbij lopen glimlach ik vriendelijk naar de nieuwe bewoner, die vervolgens aan me vraagt: “Zevenenvijftig?” “Nee”, zeg ik terug. “Achtenzestig. Vandaag geworden. Maar bedankt voor het compliment!” En terwijl ik dat zeg, realiseer ik me dat ze niet mijn leeftijd bedoelt, maar mijn huisnummer.

Buitengekomen wachten Paul en Dibbes me al op. Met de meest menselijke van de twee was ik gisteren nog in Haarlem. Hij had me voor hoogstens een uurtje ontvoerd, maar voor wat? Dat wilde hij zelfs in de auto naar Haarlem nog niet vertellen. Wat verrassingen betreft ben ik - naast dat ik net zo’n opportunist ben als Dibbes - echt een ondankbare hond. “Ik heb geen zin in een verrassing”, zeg ik dan en wimpel die af. Geen woord er meer over.

Maar dat kun je mijn goede vriend Paul niet aandoen, met z’n trouwe mensenogen. Dus zei ik op zijn voorstel om me voor een uur te ontvoeren met onbekende bestemming: “Sodemieter op, zeg! Ik heb helemaal geen tijd en zin voor die ongein!” Even tussendoor een noot voor de lezer: ik heb NOOIT zin en tijd voor wat dan OOK! Maar omdat ik nog langer met Paul wil zijn, zal ik toch wat minder zuur moeten wezen en minder moeten zeiken. Dus deed ik dit keer schoorvoetend mee.

Dat uurtje werd ruim twee uur, want ik kon maar geen geschikte wandelschoenen vinden. Dat was de verrassing van Paul. We gingen nieuwe wandelschoenen kopen voor deze ‘ouderling’, wiens linker grote teen ook van de omgeving wilde genieten tijdens het wandelen door dwars door de voorkant van de schoen naar buiten te piepen.

Ja, we zagen er genoeg. Maar dat waren meer het soort wandelschoenen dat een inwoner van Edinburgh onder zijn Schotse kilt draagt als hij in de heuvels van de Scottish Borders een dagwandeling gaat maken. Uiteindelijk koos ik - en ik weet dat het erg modern is van me - voor een paar dat mooier dan goed was. Hoewel goed in dit geval nog steeds stevigheid en waterdicht zijn betekende.

Dank je wel, lieve Paul, en je hebt een linker grote teen heel erg blij gemaakt! Minder leuk is dat je tijdens de verjaardagswandeling ergens tussen Pieperpad en uitgang Zeeweg een vraag aan me stelt, waar ik totaal niet op ben voorbereid.

(Vervolg volgende week)

Mick Boskamp