Column Mick Boskamp - Psychomeeuwen

In de Telegraaf van dinsdag 23 juli jl. las ik een artikel over Scherpsnuithaaien voor de kust van Brazilië, die grote concentraties cocaïne in hun systeem hebben…

‘De concentraties zijn dermate hoog dat de cocaïne vermoedelijk invloed heeft op het gedrag van de dieren’, stond in het stuk. ‘Volgens de wetenschappers zijn ze waarschijnlijk agressiever en onvoorspelbaarder.’

Gelukkig treffen we in onze Noordzee weinig tot geen haaien aan en zeker geen Scherpsnuithaaien. Toch hebben we hier een diersoort dat ook van drugs houdt, zoals blijkt uit een artikel in diezelfde Telegraaf van 25 mei 2023. Daaruit bleek dat meerdere badplaatsen in het Verenigd Koninkrijk in de ban waren van zogenaamde ’psychomeeuwen’. Ongegeneerd doken die naar beneden en stalen drugs van een groep junks. Sindsdien zouden de beesten psychotisch gedrag hebben vertoond. 

Volgens Britse media gebruikten de bestolen junks de drugs spice, een vorm van synthetische cannabis. Voorheen stonden de vogels bekend om hun duikvluchten waar onder meer chips, friet of kipnuggets werden gestolen, maar nu was de buit een stuk ernstiger. Want sinds ze de spice stalen, wilden ze alleen maar meer van die troep. Verder zouden de duikvluchten regelmatig misgaan omdat ze zichzelf op de stoep storten.

Ik raak daar verdrietig van als ik dat lees. Ik ben namelijk gek op meeuwen. Het is dan ook geen toeval dat ik van de vier Keesomstraatflats niet in de Distel, niet in de Helm, niet in de Fazant, maar in de Meeuw woon. Misschien ben ik wel de enige dorpsgenoot, wat zeg ik, landgenoot die van deze vogelsoort houdt. 

In de meeste Nederlandse kustplaatsen klaagt men steen en been over de overlast die meeuwen veroorzaken; ze krijsen, schijten en maken vuilniszakken open. Maar eigenlijk maken ze vooral handig gebruik van mogelijkheden die mensen ze, vaak onbedoeld, bieden. Zo trekken ze profijt van zwerfafval en het voeren van vogels. Het zijn gewoon mooie en intelligente dieren. Basta!

Van de week, aan de boulevard, zat ik op een bankje tegenover een viskraam een portie kibbeling te eten. Een vrouw kwam aangelopen met een haring op een kartonnen bordje. Maar voordat ze boe of ba kon zeggen, had een meeuw tijdens een duikvlucht de helft van de haring van haar bordje gegrist. Mij liet hij al die tijd met rust. Toen ik de vogel even later een stukje kibbeling toestak, nam hij dat heel voorzichtig aan met zijn bek. Het leek een moment van respect en herkenning te zijn. Tussen twee verslavingsgevoelige dieren. 

Mick Boskamp