Column Mick Boskamp: Een feestje op wielen

Als je aan haar kar staat, krijg je een instant vakantiegevoel. Komt misschien omdat Abigail Tan iets heeft wat je niet kunt leren, wat je niet kunt kopen, niet kunt plannen en al helemaal niet kunt faken. Ze heeft het strand in haar systeem.

Ze houdt van het strand, ook omdat het ons strand is. ’s Ochtends vroeg, met de hond, als iedereen nog ligt te dromen van koffie en croissants, is het strand even van haar. En van de liefhebbers. Van de mensen die weten wat echt genieten is. Later op de dag komen de toeristen - ook gezellig, en bovendien goed voor de omzet - maar de magie zit in dat eerste uur. Zacht zand, rechte horizon, zee zonder haast.

Abigail is niet van het eindeloos nadenken. Ze is meer van: ik doe het gewoon en we zien wel waar het schip strandt - wat in dit geval vrij letterlijk genomen mag worden. Zonder enige keukenervaring besloot ze dat ze eten ging maken. Dus kocht ze een caravan, verfde die groen (want waarom niet?), knutselde er een keukentje in en begon daghappen te verkopen bij Paal 69. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.
En gek genoeg: dat was het ook.

Mensen vonden het leuk. Heel leuk. Zó leuk dat ze haar begonnen te boeken voor feestjes, voor tuinparty’s en alles daartussenin. En ergens onderweg kwam die ene vraag van een kennis: wil je mijn strandkar overnemen? Natuurlijk wilde ze dat. Dus daar ging ze - van caravan naar rijdend fenomeen.

Haar kar heet Absea. Een samenvoegsel van haar voornaam en Zee in het Engels. Een naam die klinkt als zon, strand en eigenwijsheid. Ze vergelijkt haar stijl met die van Pippi Langkous. En dat is niet bezijden de waarheid. Het is vrolijk, een tikje chaotisch, maar precies goed. 

Haar kar is geen kar, het is een mini-warenhuis met een glimlach, een winkel van Sinkel aan het strand waar alles te koop is. IJskoffie (haar specialiteit), snacks, zoetigheid, strandkleden, zonnebrand, schepjes, parasols — alles wat je nodig hebt om spontaan te besluiten dat je vandaag nergens meer heen hoeft.

Ze staat meestal op Zuid. Omdat daar het leukste publiek flaneert en zont. En Abigail heeft een neus voor sfeer. Op rustige dagen zet ze stoeltjes neer, schenkt ze koffie en lijkt het even alsof de tijd ook vakantie heeft genomen. Wordt het druk, dan stapt ze weer achter het stuur en rijdt ze verder. Langs handdoeken, gesprekken en mensen die de tijd vergeten.

Want dat is haar echte product. 
Niet koffie. Niet spullen.
Maar het gevoel dat alles bij en rond haar kar precies goed is.