Column Mick Boskamp: Discotaria (deel 2)

In het eerste deel van dit tweeluik nam ik je mee naar 1963, naar het moment dat ik op de radio een nummer hoorde dat me als 6-jarig jongetje in hogere sferen bracht. Die muziek was gemaakt door een groep die de Beatles heette. In deze slotaflevering ga ik samen met mijn oma het plaatje kopen bij de Zandvoortse platenzaak Discotaria. Je zou denken: wat is daar zo bijzonder aan dat er twee columns aan gewijd worden? Let maar op!

Het kan niet anders of je weet wie Jan Rot was. Deze geweldige Nederlandse zanger, componist, tekstdichter en columnist, helaas in 2022 overleden aan de gevolgen van de K-ziekte, was op zijn zachtst gezegd geen fan van me. Een paar keer had hij in Nieuwe Revu neerbuigend over me geschreven. Zoals toen hij mijn ‘performance’ als vrouwelijke assistent van de presentator van een awardshow in Paradiso omschreef als: ‘Jammer dat Mick Boskamp weigert om waardig oud te worden’.

Kortom: het zat niet zo lekker tussen ons. Tot het moment dat ik aan het begin van het vorige decennium op Facebook over Discotaria schreef. Toen kreeg ik tot mijn grote schrik een Messenger bericht van Jan. Alsof er nooit een fittie tussen ons was geweest, begon hij te schrijven dat hij ook mooie herinneringen aan Discotaria koesterde. Omdat bij het verdrietige stoppen van zijn Facebook-account ook de Messenger berichten werden verwijderd, kan ik helaas niet letterlijk daaruit citeren.

Maar ik herinner me een moment dat we over en weer aan het messengeren waren. Hij had me geschreven dat hij in 1967 op het strand van Zandvoort via een transistorradio voor het eerst in aanraking met popmuziek was gekomen en dat er toen een onbegrensde wereld voor hem open ging. En dat hij niet veel later bij Discotaria een plaatje van de Rolling Stones kocht, waarvan de titel me ontschoten is. Maar de kans is groot dat het de nummer 1 hit uit 1967 ‘We Love You’ was, waarop - toeval bestaat niet - John Lennon en Paul McCartney de achtergrondvocalen deden!

Op mijn beurt vertelde ik hem dat ik mijn eerste single met kloppend hart beluisterde bij Discotaria. Ik kon nauwelijks bij de ‘geluidsbar’ komen, zo klein was ik toen nog. Ik hield twee van die bedrade koptelefoons aan mijn oor en hoorde met kloppend hart ‘From Me To You’ van The Beatles. Die plaat kreeg ik van mijn oma in ruil voor een bezoek aan de tandarts eerder die dag. Een zak met snoep kon ze in dit geval niet geven als beloning. Dus kreeg ik mijn eerste single. En aldus heb ik vanaf dat moment met bezoekjes aan tandartsen en doktoren mijn Beatles-collectie kunnen opbouwen.

Jan vond het een meesterlijk verhaal. Zo zie je maar dat muziek verbroedert.