Column Mick Boskamp: Bankje

Afgelopen zaterdag rond half 1 in de middag was het zo genadeloos warm, vochtig en broeierig dat ik vanaf mijn balkon een fata morgana zag.

Daar schuin beneden leek opeens een bankje te staan. Ik wreef in mijn ogen en keek opnieuw. Verdomd, dit was geen luchtspiegeling. Je zou toch denken: een bankje recht tegenover de ingang van onze flat in de Keesomstraat moet opvallen. Maar dit bankje was volledig aan me voorbij gegaan. Of ik aan het bankje. Dat kan natuurlijk ook.

Aangezien het toch te warm was om iets zinnigs te doen, besloot ik naar beneden te gaan om nader kennis te maken met het bankje. En dat was geen straf! Zittend op het bankje kun je namelijk alle balkons van de zuidelijke vleugel van de flat zien, inclusief die van mij. Nu zul je misschien zeggen: die zie je toch ook als je op straat staat? Dat klopt. Maar als ik als bewoner op straat sta en de balkons ga afleggen, dan ziet dat er verdacht uit. Maar zittend op een bankje valt dat veel minder op, snap je?

Het was ronduit intrigerend om sommige medebewoners op de warmste en langste zomerdag van het jaar bezig te zien. Alles ging in slow motion. Het balkon direct boven mij was qua aankleding favoriet. De bewoonster is een stijlvolle vrouw en dat was terug te zien in de fraaie parasols en planten die er stonden. Misschien viel het ook wel zo op omdat mijn balkon daaronder, met alleen twee stoelen en een klein tafeltje, op z’n zachtst gezegd Spartaans was. Dat had een reden.

Een tijdlang gebruikte ik mijn balkon namelijk als hardloopbaan. Elke ochtend na het wakker worden rende ik van de ene naar de andere hoek en weer terug. Dat deed ik in totaal 20 keer en daarna drukte ik me 20 keer op. En dat alles maal 5.

Deze work-out had ik van een lieve vriendin. Zij gelooft er heilig in dat na het wakker worden oefeningen doen in de buitenlucht goed is voor je systeem. Zij deed het ook op haar balkon. “En als mensen me dan kunnen zien?”, vroeg ik. “Gewoon schijt aan hebben”, zei ze.

Een week geleden fietste mijn overbuurman Jaap voorbij, die in flat Distel woont. Hij stopte en hield me aan. “Ik wilde je nog een brief schrijven”, zei hij tegen me met een serieus gezicht. “Over dat er een gevaarlijke man op jouw balkon elke ochtend vreemde dingen doet. Wat ik fascinerend vind, is dat hij na 20 keer te hebben opgedrukt er altijd 1 extra push up uit weet te persen.”

Daarna zette hij lachend zijn fietstocht voort.