Column Mick Boskamp: Dadara

Toen ik in de ZC las dat Dadara 1 van de 7 indrukwekkende werken had gemaakt voor de jaarlijkse kunstmanifestatie Street Art Zandvoort, moest en zou ik bij de opening zijn.

Volgend jaar november, als ik 70 hoop te worden, is het 30 jaar geleden dat ik in de Reflex Galerie in Amsterdam een tentoonstelling mocht inleiden van de inmiddels wereldberoemde multi-kunstenaar. Sindsdien hebben we altijd wel min of meer contact gehouden. Als artiest heb ik hem hoog zitten. Alles dat in zijn brein ontspruit, wordt mooi en/of bijzonder. Als je hem een zwart/wit tekening ziet maken, lijkt het wel of de hand van God bezig is. Maar ook als mens vind ik hem uit de kunst. Om er zeker van te zijn dat hij zelf ook bij de opening was afgelopen zaterdagmiddag, stuurde ik hem een appje. Ik kreeg terug: “Hey Mick! Toevallig moest ik net aan je denken dat je in Zandvoort woont, dus wou ik je al uitnodigen. Ik ga zo die kant op!”

Het weerzien met de kunstenaar op de Boulevard Paulus Loot was hartelijk. As usual. Na de introductie van wethouder Gert-Jan Bluijs en curator Theo Dorresteijn ging de stoet van kunstenaars, aanhang, initiatiefnemers en kunstliefhebbers langs de werken. Waarvan er zes fraai stonden opgesteld in de zeereep tussen de boulevard en het strand.

Aangekomen bij het ‘I love my Selfie’ beeld van Dadara, stapte hij naar voren. Om vervolgens met het publiek zijn gedachte achter deze uit koffers opgebouwde reiziger te delen. Samengevat kwam het erop neer dat toeristen niet meer naar een land gaan om te verbinden, maar om te veroveren. Steden worden decors. Lissabon, Praag, Palermo - who cares? Zolang er maar een wifi-signaal is dat sterk genoeg is om een selfie te uploaden. Ze nemen, maar ruilen niet. Ze raken geïnspireerd, maar inspireren nooit terug. Met als gevolg een reis die nauwelijks beklijft.

En dat is typerend voor Dadara, de alleskunner. Dat hij de tijdgeest zo mooi weet te vangen in beeldende satire. Om mensen selfies te kunnen laten nemen, had hij een lege rolkoffer meegenomen als prop voor de foto’s, die vervolgens ook kwistig werden gemaakt door het publiek. Ondertussen deelde hij kofferlabels uit, met daarop de naam van het beeld plus de tekst ‘To airbnb or not to be’ gedrukt. Nee, laat Dadara, die net als ik de houten vis van onze dorpsbewoner Paul Jansen ijzersterk vond, maar schuiven.

Vlak voordat we het strand opliepen om te wandelen naar de receptie bij Paal 69, zei hij tegen me: “Wat is die lucht hier waanzinnig mooi!” En daar ging hij over het strand. Met zijn rolkoffer in de hand. Onhandig dat ik daar geen foto van maakte.