Argentijns-Hollandse poldermelancholie
Op zaterdagavond 6 juni waren bandoneonist Carel Kraayenhof en zangeres Leoni Jansen in Theater De Krocht met ‘Melancholie in de Polder 2’. Het werd een intieme avond met allerlei volksmuziek, compleet met de nodige melancholie en veel wijsheden. Een avond met prachtige muziek en veel inhoud.
Het podium was veranderd in een weidse polder. In de verre omtrek was er niemand te zien. Daar hoorden we muziek… Het waren Carel Kraayenhof en Leoni Jansen die tijdens Corona uit verveling maar samen gingen spelen, daar in de polder. De professionaliteit en creativiteit spatten van het podium. Heel ontspannen en met veel humor speelden ze mooie liedjes en prachtige stukken op bandoneon en gitaar.
Terwijl Leoni zong, begeleidde ze zichzelf soepeltjes op haar gitaar. Niet gewoon met een paar akkoordjes, maar echt. En bij de Latijns-Amerikaanse nummers had ze de sound goed te pakken. Sprankelend en mooi! Ook nam ze regelmatig de ritmesectie voor haar rekening. Leoni gaf de tip: “Probeer elke dag iets wat je nog nooit gedaan hebt. En als je dat elke dag doet, leer je veel.” Wat is ze een veelzijdige vakvrouw!
Gemak, humor en creativiteit
En steeds weer hoorden we de enige echte Carel Kraayenhof die zomaar de sterren van de hemel speelde. Wat een avond! Argentijnse muziek is volksmuziek met de ritmes van Afrika. Bijvoorbeeld hun chacacera was helemaal Carels muziek. Hij ging los op de bandoneon en Leoni op de bodhran, dat is een Ierse trommel, waar ze met een heel speciale stok op sloeg of roffelde in die typische ingewikkelde ritmes. Kon ze! Carel speelde met zijn bandoneon het warme bad voor Leoni en de luisteraar. Het gaf gemak, vertrouwen en ook humor en creativiteit aan het hele optreden.
Op verzoek van Carel zong Leoni ‘Love and whiskey’ van Rory Block, een onvervalste blues over de relatie met de drank in de man, in plaats van een relatie met de man. Niet het genre van Leoni, maar wat deed ze dat doorvoeld en voor haar doen zelfs een beetje grommend, geweldig! En de begeleiding van haar gitaar met de subtiele inbreng van Carel, ongelooflijk mooi!
Ierland in de polder
In het Iers kan de bandoneon van Carel ook heerlijk spelen. En Leoni kan het zingen. Haar heldere stem, met een heel klein beetje roest, klonk a capella heerlijk, maar met de gitaar en vooral de bandoneon haalden ze samen Ierland gewoonweg naar de polder, compleet met pub en Guinness. Wat een fijne ervaring. Ze zong af en toe zelfs Gaelic, de oude Ierse volkstaal.
Wij mochten ook nog even meezingen. Want, zoals Leoni zegt: “Samen zingen is samen ademen.” En ja, dat was echt fijn. De mooie toegift was melancholie ten top, met de Nederlandse vertaling van Billy Joels ‘So it goes’ van Paul van Vliet. Het ging over de kwetsbaarheid van de liefde; van je hart geven. Deze avond werd het wederzijds, Leoni en Carel! Kom alsjeblieft gauw terug met ‘Melancholie in de Polder 3’.
Lies van Dinther