Wat een pinksterweekend!
Wat heb ik genoten van het pinksterweekend! Ten eerste was er het prachtige zomerse weer. Het hele dorp bruiste. Wat een drukte overal. Ik heb genoten van alle atleten die meededen aan het tweedaagse sportevenement Spartan. Alleen al door te kijken kreeg ik het warm, laat staan hoe heet alle deelnemers het moeten hebben gehad. Ze kwamen uit alle hoeken van Europa. Ik hoorde Engels, Frans, Italiaans, Duits, Spaans en zelfs Fins. Ze zorgden voor een hele gezellige sfeer. Zoiets maakt mij heel blij…
In het dorp zelf was het net zo druk. De restaurants en de terrassen zaten propvol. Mooier kun je het als badplaats niet hebben. Dat er veel overlast was van grote groepen jongeren op de boulevard en het strand, daar heb ik persoonlijk niks van gemerkt. Gelukkig maar…
Korte rokjesdag
Bij de eerste mooie lentedag zie je de vrouwen luchtiger gekleed gaan. Dan spreken we van rokjesdag. Maar dit pinksterweekend was het zo warm dat iedereen nog luchtiger gekleed ging. Lekker zomers. Op de boulevard en in het dorp leek het wel korte rokjesdag. Hoe korter hoe beter…
Iris fraaie portretkunst
Vorige week vrijdag werd op de Boulevard Favauge de tentoonstelling geopend van portretten van Zandvoorters. De foto’s waren gemaakt door Iris Planting. Het is een schitterende galerij geworden. Elke foto heeft zijn eigen sfeer. Ik was benieuwd hoe ze dat voor elkaar krijgt, hoe je elk persoon in een bepaalde houding weet te krijgen. Iris: “Ik observeer mensen al vanaf het eerste moment dat ze binnenkomen, kijk naar de specifieke houdingen en uitdrukkingen van de persoon. Iemand moet zich op zijn gemak voelen bij mij. Ik ben niet van de ‘toneelstukjes’, het belangrijkste is dat de geportretteerde tevreden is met de foto.” Voor deze portretserie is dat haar aardig gelukt. Iris: “Ik ben heel tevreden over het resultaat. Alle foto’s zijn geworden zoals ik ze bedoelde.” Dat noem ik klasse!
Kees oldtimerkoning
Mijn buurman is gek van oude Amerikaanse auto’s. Vorige week heeft hij er een gekocht bij een handelaar in Lisse. Een Cadillac uit 1977. Hij vroeg of ik hem ernaartoe wilde brengen zodat hij zijn juweeltje kon ophalen. Ter plekke was ik meteen onder de indruk: wat een auto, wat een slagschip! Met de verkoper had ik meteen een klik, zeker omdat hij ook Kees heet en dat schept een band. Op zijn terrein stonden zo’n zestig oldtimers van Amerikaanse afkomst. De een nog mooier dan de ander. Bij elke auto had Kees wel een bijzonder verhaal te vertellen. Eigenlijk wilde hij de meest auto’s zelf houden, omdat hij er verliefd op werd. Maar omdat de schoorsteen moet roken, verkoopt hij de meeste exemplaren, al is het met pijn in zijn hart. Een prachtige kerel, een beetje adhd, maar bovenal sympathiek…
