Speelse muzikale ode aan Boudewijn de Groot
De Zandvoortse dorpskerk zat zondag 17 mei goed vol voor een wel heel bijzonder Kerkpleinconcert van Classic Concerts. Meer dan 200 bezoekers genoten van een middag waarin pianist Jaap Stork zich liet inspireren door het rijke oeuvre van zijn oude schoolvriend: zanger, schrijver en componist Boudewijn de Groot. Met persoonlijke verhalen, humor en prachtige improvisaties werd het een middag om niet snel te vergeten.
Jaap Stork kent Boudewijn al sinds hun middelbareschooltijd. Omdat hij diens indrukwekkende carrière altijd met bewondering heeft gevolgd, kreeg het programma toepasselijk de titel “Van 18 naar 81”. Dat Boudewijn niet alleen een ras muzikant maar ook een geboren verteller is, bleek al snel. Met veel humor vertelde hij over zijn liedteksten, vaak geschreven door zijn jeugdvriend en tekstdichter Lennaert Nijgh.
Het bijzondere aan dit concert was de muzikale reis die daarna volgde. Na Boudewijns toelichtingen liet Jaap Stork zich telkens inspireren door grote klassieke componisten en vlocht hun stijlen speels door de bekende liedjes heen. Na een prelude met een knipoog naar Sergei Rachmaninoff klonk bij het nummer Strand duidelijk de invloed van Johann Sebastian Bach. Het iconische Testament kreeg vervolgens een improvisatie in de stijl van Wolfgang Amadeus Mozart, terwijl Boudewijn met een vleugje melancholie terugblikte op zijn jeugd. Ook bij het nummer Verdronken Vlinder — met de bekende slotzin “Om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn” — liet Stork zich inspireren door Domenico Scarlatti.
Het oude Zandvoort
Na de pauze werd de sfeer iets luchtiger. Stork speelde een romantische improvisatie van Piazza di Chirico, waarbij hij de sfeer van componist-pianist Erik Satie prachtig wist op te roepen. Bij Canzone 4711 veranderde de vleugel ineens in een jazzy podium: met invloeden van Dave Brubeck én een echt flesje 4711 op de piano kwamen de herinneringen aan het oude Zandvoort vanzelf boven drijven — van strandtent Tony ten Broeken tot de schapenhokken langs de trambaan. Tussen de muziek door vertelde Boudewijn ook over zijn liedprentenboeken. Uit ‘Met mijn neus in de wind’ las hij een humoristisch fragment voor over “Denkende honden” — want wat zou een hond eigenlijk allemaal denken? Jaap Stork speelde daar vervolgens een vrolijk pianojuweeltje bij in de stijl van Scott Joplin.
Het publiek genoot zichtbaar van de warme chemie tussen de twee artistieke vrienden, die elkaar moeiteloos aanvulden. Na een meer dan verdiende staande ovatie volgde nog een toegift: een sprankelende improvisatie op ‘We gaan naar Zandvoort’ door de vingervlugge Jaap Stork. Voor veel bezoekers had deze bijzondere middag gerust nog een paar uur langer mogen duren.
Het volgende Kerkpleinconcert vindt plaats op 21 juni met het Blazersensemble Septentriones onder leiding van Herman Draaisma: elf enthousiaste musici met een grote liefde voor kamermuziek.
Nel Kerkman