De vrouw die mensen laat voelen
Sommige mensen hebben een beroep. Andere mensen hebben een roeping. En op de Hogeweg werkt een vrouw bij wie dat laatste overduidelijk het geval is. Hier komt hét verhaal van Margaretha de Vries Van Collem (60), opgetekend door Mick Boskamp.
Ze is holistisch therapeut, healer en natuurgeneeskundige. Woorden waar sommige mensen misschien een beetje zenuwachtig van kunnen worden. Of op z’n minst argwanend. Maar vijf minuten met haar aan tafel en het woord ‘zweverig’ waait vanzelf de zee in.
Want Margaretha is allesbehalve zweverig. Ze is juist opvallend aards. Warm. Direct. Lief. En typisch zo iemand die je al twintig jaar denkt te kennen terwijl je haar pas een kwartier spreekt. Ze woont in Zandvoort, werkt in Zandvoort, houdt van Zandvoort en praat over het dorp alsof het een familielid is.
En ergens is dat ook zo. Want hoewel ze in Amsterdam woonde, bracht ze een groot deel van haar jeugd hier door. Op campings. In de duinen. Op het strand. Bij familie. Bij paarden. Bij de oude manege van Rob van den Berg, waar nu de Baarshoeve zit. Ze logeerde er weekenden lang bij haar tante en oom en voelde zich hier vrij. “Zandvoort was vriendelijker dan Amsterdam,” zegt ze. “Rustiger ook. Zeker voor mij.” Dat laatste heeft alles te maken met het verhaal dat haar leven voorgoed veranderde.
Schipbreuk
Toen Margaretha nog maar een baby van zes weken oud was, maakten haar ouders een zeilreis die bij Sicilië dramatisch eindigde. Ze zegt zelf lachend dat ze “verwekt is op een wereldreis tussen de sterren en de dolfijnen”, maar die romantiek kreeg al snel een rauwe rand.
De boot waarop haar ouders voeren leed schipbreuk bij een klein idyllisch eilandje voor de kust van Sicilië, waar destijds nog nauwelijks toeristen kwamen. De opvarenden werden gered door vissers en liefdevol opgevangen door de eilandbewoners. Maar kort daarna gebeurde er iets nog ingrijpenders. Tijdens het verzorgen van de baby liet iemand haar vallen. Op haar achterhoofd.
Het gevolg: vrijwel blind. Haar linkeroog ziet niets meer. Met haar rechteroog ziet ze slechts een klein beetje. Een soort kokervisie. Geen diepte. Nauwelijks overzicht. De wereld werd voor haar letterlijk anders.
Maar soms gebeuren er vreemde dingen in een mensenleven. Dingen die achteraf bijna een omgekeerde logica lijken te hebben. Want juist doordat ze zo slecht zag, ontwikkelde Margaretha iets anders enorm sterk: gevoel. “Ik kon niet zien of iemand boos keek of verdrietig was,” vertelt ze. “Dus ik ging voelen. Vanuit mijn hart.” En daar begon iets wat later haar levenswerk zou worden.
Niet kijken maar waarnemen
Waar anderen leren kijken, leerde zij waarnemen. Stemmen. Energie. Sfeer. Emoties. Ze dacht als kind zelfs dat iedereen dat deed. Dat iedereen voelde wat zij voelde. Pas later ontdekte ze dat dat helemaal niet vanzelfsprekend was.
Vanaf haar vijftiende begon ze opleidingen te volgen. Natuurgeneeskundig therapeut. Reiki. Voetreflexologie. Massagevormen. Healings en readings. Holistische therapieën. EMDR. Hypnose. Acupressuur. Kleurenpunctuur. En ondertussen bleef ze zich verdiepen in wat zij noemt: “het grotere geheel”.
Inmiddels werkt ze al jarenlang vanuit Zandvoort. Mensen komen uit het hele land naar haar toe. Zelfs uit België. Sommigen voor een healing, anderen voor een retreatweekend dat ze samen organiseert met haar man René van Collem - inderdaad, dé René van Doe Maar. Maar vooral ook de René van het pionierswerk met betrekking tot het begeleiden en via podcasts informeren van mensen met verslavingsproblematiek en hun naasten.
Zo kan het dus ook
In de loop der jaren schreven en spraken mensen als Eva Hoeke, Susan Smit, Wim Kieft en Giel Beelen lovend over haar werk. Mooie aandacht natuurlijk. Maar Margaretha zelf praat liever over wat echt telt: mensen die weer rust voelen in hun hoofd. Mensen die weer even kunnen ademhalen. Mensen die na een sessie het strand oplopen en denken: ja… zo kan het dus ook voelen.
Want volgens haar is Zandvoort - waar ook haar zoon, schoondochter en twee kinderen Noell en Gaby wonen, die hun oma vol trots ‘Toveroma’ noemen - een perfect sluitstuk van de therapie. “Na een sessie zeg ik vaak: ga nog even lekker wandelen in de duinen of langs het strand.”
En eerlijk is eerlijk: daar heeft ze een punt. Want waar anders loop je vijf minuten na een intens gesprek ineens tussen de meeuwen, de wind en de zee? Waar anders hoor je vanuit de ruimte van Margaretha bijna letterlijk de branding?
Het mooiste cadeau
Mensen die hier voor het eerst komen, worden volgens haar vaak spontaan verliefd op het dorp. Op de gemoedelijkheid. De kleine straatjes. Het strand. De duinen. De rust. “Voor veel mensen begint de healing eigenlijk al zodra ze hier aankomen”, lacht ze. Wat ook opvalt: Margaretha ziet haar beperking totaal niet als een vloek. Integendeel zelfs. “Het is het mooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb.”
Dat is zo’n zin waarbij je automatisch even stilvalt. Maar ze meent het. Omdat het haar volgens eigen zeggen precies bracht waar ze moest zijn. Naar haar passie. Haar levensdoel. Naar een manier van leven waarin ze mensen helpt dichter bij zichzelf te komen.
Haar grote liefde Liv
En ondertussen leeft ze zelf misschien wel meer dan ooit. Sinds kort heeft ze namelijk nóg een grote liefde in haar leven: Liv. Een blindengeleidehond waar ze straalverliefd op is. En dat woord gebruikt ze serieus. “Ze is mijn ogen geworden.”
Dankzij Liv loopt ze nu zelfstandig door Zandvoort. Naar de supermarkt. De tandarts. Het strand. Door Noord. Langs de winkels. Dingen die vroeger enorm veel energie kostten, gaan nu bijna vanzelf.
’s Ochtends vroeg laat ze Liv los op het strand. Tuigje af. Riem af. Eén woord: “Vrij.” Dan rent de hond dolblij over het zand. “Alleen dat woord al”, zegt Margaretha lachend. “Vrij.”
Misschien vat dat eigenlijk alles samen. Want ondanks haar beperking klinkt ze helemaal niet beperkt. Integendeel. Ze klinkt vrij. Vrijer misschien dan veel mensen die perfect kunnen zien.
En terwijl buiten ergens een meeuw krijst, zegt Margaretha nog iets dat blijft hangen. “Ik zou op geen andere plek willen wonen.” En ineens snap je precies wat ze bedoelt.