Column Mick Boskamp: Housevader

wo 20 mei, 11:00 Columns Mick Boskamp

Op weg langs het strand naar South Beach, naar Paal 69, bedenk ik met een schok dat ik straks geen 69 meer ben. Over 6 maanden ben ik alweer een zeventiger. Voor de meeste mensen van mijn leeftijd is Paal 69 op een vrijdag, zaterdag of zondag dan ook een don’t wanna go-area. Maar wat moet ik eraan doen dat ik die herrie nog zo mooi vind? Wat is anders leuk om te doen in het weekend? Zingen in het gemengde koor ZangVoort?

Met alle, maar dan ook echt alle respect voor de 30 mannen en vrouwen die deel uitmaken van dat koor, denk ik niet dat ik heel erg gelukkig zou worden als 70-jarige koorknaap. Er moet iets mis zijn gegaan in mijn leven, bedenk ik me lopend langs het strand, dat ik als rechtschapen huisvader - die ik vast zou zijn gebleven - van het rechte pad ben afgeweken.

Het is de eerste keer dat ik Paal aandoe, dit seizoen. En ik heb geluk, want een hele gezellige vriendin van me, Ghislaine, is er ook en wat kun je fijn met haar praten, zelfs midden op een beach party. Ze was een paar jaar mijn ‘schoonzus’. Ik had namelijk verkering met haar zusje Oonagh, die tijdens onze romance gebeten werd door de house-mug en die het vervolgens als Dj La Ona tot voorprogramma van Marco Borsato in een bomvol Gelredome schopte. Dat heb je als je verkering met me krijgt. Dan word je net als ik een (dance-)wereld ingezogen die jou nooit meer loslaat.

Terwijl Ghislaine en haar posse van vrolijke, lieve en grappige mensen op de muziek van de Berlijnse Dj-legende Anja Schneider dansen, moet ik even een pinkel plegen. Op het toilet sta ik naast een man, die zijn hoofd naar me toedraait en zegt: “Ik kan niet plassen.”

Meteen krijg ik een flashback naar de Waakzaamheid in Koog a/d Zaan rond 1994. Op het toilet sta ik naast een jongen die Jan heet. En Jan kan niet plassen. “Denk aan water”, zeg ik tegen hem. “Aan beekjes, stromende rivieren, fonteinen.” Jan kreunt. “Al dat water!”, zegt hij. “Wat mooi!!! Maar ik kan nog steeds niet plassen.”

Dit is dus de tweede keer dat iemand die niet helemaal nuchter meer is tegen me op het toilet zegt dat hij niet kan plassen. Dus wat doe ik? Ik steek mijn bekende riedel af. “Denk aan beekjes, aan stromende rivieren, aan fonteinen, aan…” De man die niet kan plassen onderbreekt me en zegt: “En aan de wandelvakantie met mijn vriendin in de Pyreneeën.” “‘Nee, natuurlijk denk je daar niet aan, sufkont!” zeg ik tegen de man. “Dat heeft toch niks met water te maken?”

Weet je? Het feit dat ik zo goed communiceer met dit type mens, is eigenlijk best wel verontrustend.