Echte vrijheid aan zee…
Koningsdag bleek een echte familiedag voor met name de kinderen. Dit alles onder een stralend oranjezonnetje. Na zijn rondje dorp toog uw columnist naar Amsterdam voor zijn jaarlijkse koningsdaglunch met het Royalistisch Genootschap. Bij terugkeer waren er nog wat feestjes in de Haltestraat vredig aan het aflopen.
Nu komen dodenherdenking en Bevrijdingsdag om de hoek kijken. Uw columnist heeft al eens eerder een stukje geschiedenis behandeld in deze column. Maar net als dodenherdenking iets is wat je moet herhalen blijft het goed om stil te staan bij de wat minder vanzelfsprekende dingen.
Tijdens WO I was Nederland neutraal maar aan het begin van de oorlog kwamen ruim een miljoen Belgische vluchtelingen de grens over in Limburg, Brabant en Zeeland. Al snel moesten andere provincies vluchtelingen opnemen en deze weer verdelen over de verschillende gemeenten. Er was veel angst voor katholisering van Nederland dus de Belgen werden zoveel mogelijk in hun kampen gehouden. Maar voorafgaand aan WO II was ons land een stuk minder gastvrij.
Nadat Duitsland ten koste van veel slachtoffers was verslagen kregen we onze vrijheid terug. Maar niet de vrijheid die we nu kennen. Want de antihomoseksuele wetgeving die de Duitsers invoerden bleef gewoon in stand. Getrouwde vrouwen waren handelingsonbekwaam zelfs tot 1957 en konden geen eigen paspoort aanvragen of bankrekening openen. Begin jaren 70 werden homoseksuelen die een krans wilden leggen tijdens dodenherdenking met grof geweld geweerd en gearresteerd. Pas in 1987 kwam er een homomonument voor hen. Een krans voor de Sinti en Roma waarvan bijna 95 procent is omgekomen wordt pas sinds 2004 gelegd.
Onze vrijheid werd zwaar bevochten. In het verzet waren opvallend veel Nederlandse Indiërs actief. Maar soldaten uit Suriname en de Antillen die mee wilden vechten voor het vaderland werden naar andere delen uitgezonden want zij konden als ‘zwarten’ niet naast onze Zuid-Afrikaanse broeders vechten. Ruim 70.000 Marokkaanse soldaten vochten tegen de nazi’s in geallieerd verband. Al in mei 1940 lieten Marokkaanse en Algerijnse soldaten het leven in Zeeland.
Na de oorlog stonden we niet stil bij de homoseksualiteit van verzetshelden als Willem Arondeus, Sjoerd Bakker, Nico Engelschman, Karel Pekelharing en Frieda Belinfante die na de oorlog geen baan kon vinden, want een vrouwelijke dirigent werd niet geaccepteerd. In Hollywood kon ze wel een baan vinden dus vertrok ze uit Nederland. Ze werd de eerste vrouw ter wereld die de vaste dirigente was van een professioneel orkest.
Nog steeds is er discriminatie in ons land in vele vormen. Nog steeds is er onverdraagzaamheid.
Laten we herdenken en vrijheid vieren voor iedereen, zoals in de grondwet staat, ongeacht hoe of wat onze medemens is. Uw columnist toost hierop, u toch ook?
Suggesties of behoefte te reageren? Email columnist@roydongen.com. Antwoord niet gegarandeerd.