Tickled Pink pakte uit met passie in Dorpskerk
Zondagmiddag 19 april speelde het klassieke duo Tickled Pink in een goed gevulde Dorpskerk de sterren van de hemel. Met Linda Speulman op dwarsfluit en Marije Vijselaar op harp werd het een gepassioneerd concert vol ‘nieuw klassiek’.
Na de vooraankondiging konden we al vermoeden dat deze musici goed zouden zijn, maar wat werden we verrast met de krachtige, knappe fluit van Speulman en het fenomenale harpspel van Vijselaar.
Met hun voorliefde voor de impressionisten, denk aan Monet en Van Gogh, was de middag gevuld met expressieve dromerige stukken van allerlei componisten. Astor Piazzolla bijvoorbeeld, die Bordeel en Café in muziek omzette, of Bernard Andrès met zijn algenmuziek, of een sonate van Nino Rota, die ook de filmmuziek van The Godfather componeerde.
Leuk en leerzaam was ook de uitleg tussendoor. Vijselaar vergeleek Saint-Saens bijvoorbeeld met Debussy: de traditionele cultuur van passende akkoorden versus de ongewone parallelle kwinten uit de Gamelan muziek van Indonesië die Debussy beluisterd had, en die hij gebruikte als dat volgens hem de impressie in zijn muziek ten goede kwam.
Het ene na het andere stuk was mooi en prachtig. Maar zoals Speulman de fluit bespeelde, zo geweldig gevoelig en krachtig tegelijk, zo betoverend… En Vijselaar die met veel energie deze sterke opponent weerwoord en steun kon geven met souplesse en klasse… Ze waren gewoonweg geweldig.
Kijk, ze hebben allebei natuurlijk een fantastische klassieke opleiding gehad. Maar Speulman heeft, zo vertelde ze, in Engeland ook les gehad van Ian Clarke. En hij heeft als fluitist met de rockband Jethro Tull gespeeld. Met die vrijheid van popmuziek heeft Linda dus ook wat meer geëxperimenteerd. En zo bracht Linda opvallende urgentie in het spel die, heel fijn, lekker gretig beantwoord werd door de harp van Marije. Hun klassieke muziek krijgt met dit lef een nieuwe dimensie. Die enorme durf voluit te gaan in gevoeligheid, in enthousiasme, in zeggingskracht.
Het laatste stuk dat Tickled Pink speelde, Hypnosis van de hiervoor genoemde Ian Clarke, zou je nieuwe klassiek kunnen noemen. De harp deed de pianopartij, ongelooflijk moeilijk, maar Vijselaar speelde dat prachtig en virtuoos. Speulman speelde haar spetterende partij op vleugels. En de fluit zong met ariavibrato, scheerde langs noten met zo’n prachtig geluid dat al lang niet meer aan een dwarsfluit deed denken! Haast in trance stonden we op voor de staande ovatie.
Lies van Dinther