Column Mick Boskamp: Ongemakkelijke momenten

wo 18 mrt, 11:00 Columns Mick Boskamp

Hoogstwaarschijnlijk zal het volledig aan je voorbij zijn gegaan. Maar 18 maart is National Awkward Moments Day oftewel de Nationale Ongemakkelijke Momenten Dag. Het is een dag, die ik met volle overtuiging vier. En met een goede reden, namelijk vanwege de - je raadt het al - vele ongemakkelijke momenten, die ik heb mogen beleven in mijn leven.

Er zijn figuren, die in de top 5 van hun ongemakkelijke momenten situaties schetsen als ‘terugzwaaien als iemand achter je wordt bedoeld’. Of ‘twee kennissen aan elkaar voorstellen en beide namen vergeten’. Mensen zoals ik, die in de Hall of Fame der Ongemakkelijke Momenten zijn opgenomen, lachen hier om. Nee, weet je wat ongemakkelijke momenten zijn? Wacht. Hierboven had ik het bij wijze van spreken over een top 5 van Ongemakkelijke Momenten. Ik wil dat wel proberen. Een top 5 maken. Maar omdat echte ongemakkelijke momenten zich niet in 1 zin laten vangen, doe ik dat in twee delen. Afgesproken? Hier alvast twee belangrijke:

Toen we een strandtent hadden en ik een jaar of vijf was, spaarde ik oude, verroeste moeren. Die vond ik tijdens de bouw van de tent (of - foei - in een onbewaakte gereedschapskist). Op een zomerdag kon ik mijn favoriete, verroeste moer niet meer vinden. Jammerend liep ik door de tent, terwijl ik hardop herhaalde dat ik mijn ‘ouwe moer’ kwijt was. De hele tent lachte. En hoewel ik niet wist dat ik iets raars had gezegd, was dit de eerste keer dat ik een ongemakkelijk moment beleefde. Dat overigens nog ongemakkelijker werd op het moment dat iemand me toe riep: ‘Je ouwe moer zit achter de kassa!’

Dit moment zou je kunnen samenvatten met twee woorden. Kano Catastrofe. Een aantal jaren geleden had mijn goede vriendin Natascha me uitgenodigd voor iets leuks waarvoor we naar het Amsterdamse Bos moesten. Maar het was een verrassing. Opgelucht kon ik adem halen toen bleek dat we gingen kanovaren. Dat kon deze kneus wel! En het was ook nog eens prachtig weer. We waren al een tijdje onderweg op het zacht kabbelende water toen mijn rugsteuntje in de eenmanskano door midden brak. Dat betekende dat ik niet meer met mijn rug kon steunen, want dat lag niet zo lekker tegen een dunne bovenrand aan. Dus de spieren van mijn bovenbenen moesten er voor zorgen dat ik overeind bleef. In het zicht van de aanlegplaats, waar inmiddels heel wat mensen een drankje stonden te drinken in de zon, was de kramp in mijn benen inmiddels zo heftig geworden dat ik liggend binnen kwam peddelen. Vervolgens moest ik door twee man uit de kano worden getild. Het gelach om me heen zwol toen flink aan. Natascha kon er pas om lachen, toen ze het had verwerkt. ?

Volgende week 3 ernstig ongemakkelijke momenten.