Wat een leuke reünie
Afgelopen zaterdag heb ik een reünie gehad van mijn vroegere afdeling bij De Telegraaf en wel de Feature-redactie. Van die afdeling ben ik 15 jaar chef geweest. Ik ben inmiddels 17 jaar weg bij De Telegraaf. Een ex-collega vond het een goed idee om een reünie te organiseren voor iedereen die ooit bij de Feature-redactie heeft gewerkt. Dat waren bij elkaar zo’n 25 mannen en vrouwen die onder mijn leiding op de Feature hebben gewerkt. Wat was dat leuk! De meesten had ik zeker 17 jaar niet gezien of gesproken, een aantal werkt nog bij de krant, een aantal is inmiddels met pensioen en anderen hebben voor een nieuwe carrière gekozen.
Monique en Hella
Monique (foto 2), die deze reünie had georganiseerd, kwam als jonge vrouw samen met haar vriendin bij mij werken. Monique doet inmiddels iets anders; zij werkt al een tijdje bij het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp. Daar ben ik haar al een paar keer tegengekomen. Hella is op een gegeven moment naar Engeland verhuisd; haar man had daar zijn werk. Nu woont zij in het verre Limburg en doet iets als tuinarchitect.
Logopedie en soep
Marloes (foto 3), die tot een jaar geleden vormgeefster bij de krant was, maar door overbelasting aan haar armen en schouders niet verder kon, is nu bezig haar diploma logopedie te halen. Als stagiaire behandelt ze voornamelijk kinderen. “Er zijn kleintjes die helemaal niet praten. Door intensieve behandeling krijg ik ze meestal aan het praten”.
Marga, een andere leuke collega, zet zich in voor Soupalicious, een sociale onderneming die soep maakt van restvoedsel. Van elke kop soep gaat er ook een naar de Voedselbank, zodat niemand honger hoeft te hebben.
Leuk om te zien hoe iedereen ofwel nog steeds bij de krant werkt of iets anders is gaan doen. Nu weet ik hoe het met mijn oud-collega’s gaat, al waren er ook een aantal niet.
Slechte beurt NS
Na lange tijd heb ik weer eens met de trein gereisd. Nou dat was geen pretje. Vanuit Zandvoort was beperkt treinverkeer naar Amsterdam mogelijk, zo begreep ik later. Toen ik op de NS-site mijn reis plande, werd niets vermeld over vertragingen. In Zandvoort stond op het mededelingenbord aangegeven dat mijn trein niet verder ging dan Sloterdijk. Maar in Haarlem aangekomen, stond de trein lange tijd stil. Er werd niets omgeroepen over het vervolg van de reis. Toen we eindelijk een conducteur wisten te bereiken was zij heel afstandelijk. Zij had het niet nodig gevonden iets om te roepen, want het was, zo zei ze, “een geplande vertraging”. Uiteindelijk heb ik met de nodige vertraging toch Amsterdam Centraal bereikt. Terug naar Zandvoort later was het niet veel beter. Geen goede informatie. Uiteindelijk belandde ik in Heemstede, waar ik bus 80 kon nemen. Zo had ik te veel voor mijn retourtje betaald en moest ik nog extra betalen vanwege de busrit naar Zandvoort.
